Enter The Void

Οι ταινίες του Νοέ είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για κινηματογραφική ψιλή κουβέντα. Υπάρχουν εκείνοι που τις αποθεώνουν για την πρωτοπόρα αισθητική και άλλοι που βρίσκουν κάπως ανέξοδα τα σενάριά τους. Στο Enter The Void ο Γάλλος σκηνοθέτης καταφέρνει να ενώσει τα σημεία περισσότερο από κάθε άλλη φορά, παρουσιάζοντας ένα ψυχεδελικό δράμα με απίστευση ένταση που χρησιμοποεί για φόντο τα neon lights του Τόκυο και διηγείται μια μελοδραματική ιστορία στις σκοτεινές γωνιές του Ιαπωνικού υποκόσμου. Στριπτηζάδικα, κλάμπ, και αστική κακοτοπία συνθέτουν έναν εφιαλτικό/ονειρικό περιβάλλον ενώ techno ήχος και loud χρώματα ερεθίζουν τις αισθήσεις. Το οπτικό στυλ διαφοροποιείται σε κάθε μια από τις τρεις πράξεις με γρήγορες κοφτές σεκάνς, ψυχεδελικά μονοπλάνα/ animations και cross-cut μοντάζ. Το αποτέλεσμα είναι ένα εντυπωσιακό, καταθλιπτικό trip. Σαν το νόθο παιδί του Γιοντορόφκσι και του Λιντς. Exploitation νέας γενιάς κι αν είναι, είναι τολμηρό πέρα από σύμβασεις κι αν το κινηματογραφικό σας μενού περιλαμβάνει σεξ, βία και ναρκωτικά, δε χρειάζεστε καμιά δικαιολογία για να το παρακολουθήσετε.