Συν-σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ μαζί με τον Σαμ Νταν, εμφανίστηκε στο Βρολίνο έτοιμος να μιλήσει ανοιχτά. Ενώ άλλοι αστέρες στη Berlinale έκαναν σλάλομ για να αποφύγουν πολιτικές ερωτήσεις, ο Τομ Μορέλο μπήκε στη συνέντευξη τύπου του The Ballad of Judas Priest σαν να ανέβαινε στη σκηνή με τους Rage Against the Machine. Όταν ρωτήθηκε για τη συζήτηση γύρω από την πολιτική στο φεστιβάλ, απάντησε: «Τι εποχή για να ζεις, όπου μπορείς ταυτόχρονα να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ για ένα από τα αγαπημένα σου συγκροτήματα και να πολεμάς τον φασισμό την ίδια στιγμή!»
Το χειροκρότημα ήταν άμεσο. Και εκείνος συνέχισε: «Η ύπαρξη του συγκροτήματος είναι πολύ πολιτική. Όταν έχω δει τους Judas Priest την τελευταία δεκαετία περίπου στο Λος Άντζελες, το κοινό είναι ίσως πάνω από 50% Λατίνοι, είναι πολλά γκέι ζευγάρια. Τίποτα που να έχει σχέση με οποιοδήποτε από τα στερεοτυπικά — ναι, υπάρχουν μερικοί μεγαλύτεροι τύποι σαν κι εμένα με δερμάτινα μπουφάν που πιθανόν φέρνουν τα παιδιά τους στη συναυλία — αλλά εκείνη η κοινότητα και η ενότητα και η αρμονία που υπάρχει σε μια συναυλία των Judas Priest, είναι με κάποιους τρόπους ένα πρότυπο για το πώς όλοι μας μπορούμε να τα πάμε καλύτερα».
Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τους Judas Priest από τις εργατικές τους ρίζες έως το Rock & Roll Hall of Fame και εμβαθύνει στον αγώνα του Ρομπ Χάλφορντ. Ο ίδιος δήλωσε: «Δεν μπορώ να μη βλέπω πράγματα στον κόσμο που με επηρεάζουν, που με κάνουν να θυμώνω και να σκέφτομαι, “Υπάρχει τρόπος να το βάλω αυτό σε ένα τραγούδι;” Και το κάνω αυτό για πάντα». Και πρόσθεσε με μια καρφάρα για τον Ντόναλντ Τραμπ: «Στο τελευταίο άλμπουμ, δεν θα πω το όνομά του αλλά μιλάω για εκείνο το άτομο. Πραγματικά πρέπει να συγκρατώ τον εαυτό μου, γιατί όσο έχω μεγαλώσει, έχω θυμώσει περισσότερο με τον κόσμο. Έχω θυμώσει περισσότερο με την αδικία, ιδιαίτερα για τους δικούς μου ανθρώπους [την LGBTQ+ κοινότητα], που εξακολουθούν να υποφέρουν και δεν τους δίνονται τα ανθρώπινα δικαιώματα που απολύτως αξίζουν...»
H γνώη μας για το "The ballad of Judas Priest" εδώ
Σε μια χρονιά όπου ο Βιμ Βέντερς δήλωσε ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να «μένουν έξω από την πολιτική» και άλλοι αστέρες απέφυγαν να σχολιάσουν, ο Μορέλο έκανε το ακριβώς αντίθετο. Έχοντας πρόσφατα διοργανώσει συναυλία συμπαράστασης στη Μινεσότα με τον Μπρους Σπρίνγκστιν και συνεχίζοντας τον αγώνα του για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, ο κορυφαίος κιθαρίστας απέδειξε ότι το The Ballad of Judas Priest είναι κάτι παραπάνω από ένα μουσικό φιλμ. Είναι μια δήλωση ότι το heavy metal είναι η φωνή των περιθωριοποιημένων, των αδικημένων και όσων δεν φοβούνται να τα βάλουν με το σύστημα.
Το αποτέλεσμα; Ένα ντοκιμαντέρ που δεν αφορά μόνο το heavy metal, αλλά το πώς ένα συγκρότημα μπορεί να γίνει σύμβολο συμπερίληψης και αντίστασης. Αν η Berlinale φοβόταν την πολιτική φέτος, ο Τομ Μορέλο φρόντισε να της υπενθυμίσει ότι το ροκ —τουλάχιστον στη δική του εκδοχή— δεν έμαθε ποτέ να σωπαίνει.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων