Berlinale 26: "The ballad of Judas Priest" και η τρυφερή πλευρά του μέταλ
Σύνοψη: Οι Judas Priest δεν είναι απλά μια heavy metal μπάντα, αλλά μια μπάντα που καθόρισε τον ήχο και την εικονογραφία του είδους. Κι αυτή είναι η ιστορία της.
ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι
Γνώμη: Ένας ανθρωπολόγος/σκηνοθέτης (Σαμ Νταν) κι ο κιθαρίστας των Rage Against the Machine (Τομ Μορέλο) δεν μπαίνουν σε ένα μπαρ, αλλά σκηνοθετούν μαζί το “The Ballad of Judas Priest”, το ντοκιμαντέρ για τους “μπαμπάδες” της metal (αν θεωρήσουμε ότι οι “παππούδες” είναι οι Black Sabbath), το οποίο έκανε παγκόσμια πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού στο 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Τώρα, αν δεν ξέρετε τι εστί Judas Priest, πάμε για μια μικρή εισαγωγή: πρόκειται για τη heavy metal μπάντα από το Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας (άλλο ένα κοινό τους με τους Sabbath) που από το 1969 και μέχρι σήμερα θεωρείται θεμελιώδης εκπρόσωπος του συγκεκριμένου μουσικού είδους, το οποίο όχι μόνο υπηρετεί αλλά έχει διαμορφώσει τόσο σε όρους ήχου όσο και σε όρους εμφάνισης.
Τα θρυλικά κιθαριστικά assault των Γκλεν Τίπτον και K.K. Ντάουνινγκ σε συνδυασμό με τις οπερατικές κραυγές του Τομ Χάλφορντ και τα total leather looks τους έχουν αφήσει εποχή και η ιστορία τους είναι πρώτης τάξεως υλικό για το “The Ballad of Judas Priest”, το οποίο ευτυχώς έπεσε σε έμπειρα χέρια. Πρώτον, γιατί ο Σαμ Νταν έχει στο ενεργητικό του μια σειρά από ντοκιμαντέρ για heavy metal και hard rock μπάντες, όπως οι Iron Maiden και οι Rush, και ο Μορέλο δεν είναι μόνο κιθαρίστας των θρυλικών RATM αλλά και τεράστιος θαυμαστής των Priest.
Μπορεί οι δυο τους να μην επιδεικνύουν καμία διάθεση ανανέωσης του είδους του μουσικού ντοκιμαντέρ, αλλά το αρχειακό υλικό που έχουν στη διάθεσή τους και οι εκλεκτοί καλεσμένοι τους, ανάμεσα στους οποίους συναντάμε τον Τζακ Μπλακ, τον Μπίλι Κόργκαν των Smashing Pumpkins, τους Metallica και τον Όζι Όσμπορν (συγκίνηση) έχουν ως αποτέλεσμα ένα μιαμισάωρο που θα ικανοποιήσει τους fans και θα συστήσει στο ευρύτερο κοινό τους ανθρώπους πίσω από το “Breaking the Law”, με έμφαση φυσικά στον frontman τους Ρομπ Χάλφορντ, ο οποίος το 1998 είχε τα αρχίδια να κάνει come out ως ομοφυλόφιλος μέσα από συνέντευξή του στο MTV. Κι αν αυτό δεν σας φαίνεται τώρα κάτι τόσο εντυπωσιακό, σκεφτείτε ότι τότε ήταν τεράστια υπόθεση, ειδικά αν προερχόσουν από έναν παραδοσιακά μάτσο και ανδροκρατούμενο χώρο όπως το metal.
Κι εδώ έγκειται η πρωτοτυπία του “The Ballad of Judas Priest”, κοινώς στο ότι παρουσιάζει μια πιο τρυφερή πλευρά της heavy metal κοινότητας από αυτή που μπορεί κανείς να έχει τυπικά στο μυαλό του (εγώ πάντως στο Λύκειο έκανα παρέα με τους μεταλλάδες και επιβεβαιώνω ότι είναι τα από τα καλύτερα και πιο ευαίσθητα παιδιά). “Όταν πληροφορήθηκα το coming out του Ρομπ, φοβήθηκα γι’ αυτόν και για την μπάντα. Και μετά έγινε κάτι φανταστικό… Δεν έγινε απολύτως τίποτα”, δηλώνει χαρακτηριστικά ο Κόργκαν σε σκηνή του ντοκιμαντέρ όπου πραγματοποιείται ένα άτυπο “Judas Priest convention” ανάμεσα σε μουσικούς και λάτρεις της μπάντας.
Κι όπως κάνει και κάθε μπαλάντα που σέβεται τον εαυτό της, το “The Ballad of Judas Priest” παρουσιάζει όλους τους λόγους για τους οποίους ο κόσμος “ερωτεύτηκε” τους Judas Priest και θυμίζει, δυστυχώς, πόσο λείπουν από τη σημερινή μουσική πραγματικότητα αντίστοιχα culturally significant μπάντες και φιγούρες όπως αυτή του δερματοφορεμένου και παντοτινά iconic (για όλους τους σωστούς λόγους) Χάλφορντ.
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων