Berlinale 2026: Το MOVE IT γράφει για το Διαγωνιστικό - Μέρος 7ο

Το MOVE IT βρίσκεται στην Berlinale με την πολυπληθέστερη αποστολή διαπιστευμένων δημοσιογράφων από κάθε άλλο ελληνικό μέσο, σε μια εποχή πολύ δύσκολη, καταρχήν οικονομικά. Ανάμεσα στις δεκάδες ταινίες που παρακολουθούμε συνολικά σαν ΜΟVE IT στο 76ο Φεστιβάλ Βερολίνου, είδαμε και σχεδόν όλα τα φιλμ του Επίσημου Διαγωνιστικού. Αυτό και θα είναι και το τελευταίο σχετικό μας σημείωμα (εδώ μπορείτε να βρείτε όλα τα υπόλοιπα), όπου θα σας γράψουμε για το "Wolfram" του Γουόργουικ Θόρντον και το "Home stories" της Εύα Τρόμπις. 

ΣΧΕΤΙΚΑBerlinale: H Tρίσια Τατλ μένει, αλλά με αντισημιτικό χαλινάρι

Wolfram

Τη δεκαετία του 1930 στην Αυστραλία, δύο βίαιοι παράνομοι αναστατώνουν τα ήρεμα νερά μιας μικρής πόλης, ωθώντας εμμέσως δύο ανήλικα αδέρφια στο να δραπετεύσουν από τους λευκούς αφέντες τους που τα έχουν εξαναγκάσει να δουλεύουν στα ορυχεία. Εκείνα θα διασχίσουν την έρημο προς αναζήτηση ενός ασφαλούς σπιτικού. 

Ο Warwick Thornton συνεχίζει με αξιοθαύμαστη αφοσίωση να συνεισφέρει σε μια αυξημένη ορατότητα των ιστοριών των Αβορίγινων στο σινεμά, κι εδώ είναι σε καλή φόρμα, υπογράφοντας ένα αυστραλιανού τύπου γουέστερν (ίσως η επιλογή του συγκεκριμένου είδους να είναι και μια εσκεμμένη “εκδίκηση” απέναντι σε παλιότερες ειδικά αφηγήσεις με αντιδραστικό ιδεολογικά πρόσημο που χρησιμοποιούσαν ως όχημα την εν λόγω κινηματογραφική παράδοση) με εικόνες που παραπέμπουν σε κλασικά δείγματα του είδους, ενίοτε αρκετά σκληρή βία, αλλά και με μια τρυφερότητα να ξεπροβάλλει προς το φινάλε, ως μια νότα αισιοδοξίας η οποία “σπάει” σ’ έναν βαθμό τον προηγηθέντα κύκλο της σκληρότητας και που ίσως να απευθύνεται περισσότερο στο σήμερα παρά στο χρονικό πλαίσιο κατά τη διάρκεια του οποίου εκτυλίσσεται η δράση. 

Οι τρεις παράλληλες ιστορίες της πλοκής που τελικά διασταυρώνονται κερδίζουν και το στοίχημα μιας αρκετά σφαιρικής και πολυδιάστατης θεώρησης για τα θέματα που εξετάζονται από το σενάριο, μέσα από πολλές μεμονωμένες οπτικές γωνίες. Εντοπίζεται κι ένα φεμινιστικό υπόβαθρο στο πώς αποτυπώνονται στον φακό κάποια από τα δρώμενα, ειδικά σε ό,τι αφορά τον χαρακτήρα μιας μητέρας που ανήκει στον πληθυσμό των Αβορίγινων. Κάπου βέβαια μπαίνει και ο πειρασμός μιας αφήγησης περισσότερο χολιγουντιανού τύπου, με μερικές πινελιές χιούμορ που φαντάζουν ομολογουμένως κάπως αταίριαστες με το σύνολο και μια δομή στην ακολουθία των γεγονότων που μιμείται παραδοσιακά σχήματα, όμως η ψυχαγωγική αξία του φιλμ σε συνδυασμό με μια αναπαράσταση της εποχής που ορθώς δεν είναι “γυαλισμένη” και με τη σωστή ανάδειξη ενός ισχυρού αντιαποικιοκρατικού και αντιρατσιστικού μηνύματος καθιστούν το “Wolfram” μια πρόταση που θα χαροποιήσει τον θεατή εκείνο που θα της δώσει μια ευκαιρία (7/10). Πάρης Μνηματίδης.

Home stories.

Η 16χρονη Λέα μένει σε μια μικρή πόλη της ανατολικής Γερμανίας. Οι γονείς της είναι χωρισμένοι, η μητέρα της περιμένει παιδί από τον νέο σύντροφό της, ο πατέρας της δεν χαίρεται καθόλου γι’ αυτό, ενώ οι παππούδες της έχουν ένα ξενοδοχείο/ράντσο με άλογα στην επαρχία που είναι στα πρόθυρα κλεισίματος. Όταν την επιλέγουν για να διαγωνιστεί ως τραγουδίστρια σε ένα talent show, τόσο η ίδια όσο και οι συγγενείς της έρχονται αντιμέτωπα με όλα αυτά που οι οικογένειες ξέρουν καλά να κρύβουν κάτω από το χαλί.

Λίγο από ιστορία ενηλικίωσης, λίγο από οικογενειακό δράμα, λίγο από σχόλιο για το κενό ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική Γερμανία που επιμένει να υφίσταται παρά την επανένωση, το “Home Stories” της Γερμανίδας Έβα Τρόμπις πάσχει από αυτό που ταλανίζει και την έφηβη ηρωίδα του: δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να είναι.

Αυτό που ξεκινάει ως ένα ταξίδι αυτογνωσίας για την έφηβη Λέα, η οποία δυστυχώς παραμένει πεισματικά και ερμητικά ξένη στον θεατή καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, τελικά ανοίγει τόσα πολλά μέτωπα, προσπαθώντας να σκιαγραφήσει τα κίνητρα κάθε χαρακτήρα, που καταλήγει να χάνει τη μάχη της δημιουργίας μιας ταινίας που αναδεικνύει αποτελεσματικά τα ζητήματά της.

Μάλλον, ο υπαίτιος είναι αυτός ο υπερβολικός ζήλος που επιδεικνύει η Τρόμπις στο να χωρέσει όσα περισσότερα μπορεί στο “Home Stories”, το οποίο σαν σύνολο καταρρέει κάτω από το βάρος αυτής της φιλοδοξίας. Παρά τις πολύ καλές και φυσικές ερμηνείες που αποσπά από όλους τους ηθοποιούς της, η Τρόμπις δεν καταφέρνει να σε κάνει πραγματικά να νοιαστείς για την τύχη τους, αφού δεν ξέρει ούτε η ίδια σε ποιανού την τύχη θέλει να εστιάσει. Και κάτι μας λέει ότι αν αυτή η ταινία δεν ήταν γερμανική παραγωγή και δεν ασχολιόταν, έστω και με αδέξιο τρόπο, με την κατάσταση στην ανατολική Γερμανία (που έχει οδηγήσει στο να είναι ένα κόμμα όπως το ακροδεξιό AfD εξαιρετικά και ανησυχητικά δημοφιλές στους κατοίκους της), τότε δεν θα είχε καμία θέση στο διαγωνιστικό τμήμα ενός μεγάλου κινηματογραφικού φεστιβάλ όπως η Berlinale (3/10). Χρυσαυγή Πατσάκη.

To MOVE IT βρίσκεται στο Φεστιβάλ Βερολίνου για 16η χρονιά και σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν, με ανταποκρίσεις, κριτικές, συνεντεύξεις