66o ΦΚΘ: Τρεις ταινίες, ο ΛΕΞ και το "classico" του μπάσκετ

Πρώτο Σαββατοκύριακο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε μία πόλη που σφύζει από ζωή, με τον ανοιξιάτικο καιρό να ευνοεί τις βόλτες στην παραλία και τις πλατείες, με σαράντα και πλέον χιλιάδες κόσμου στο Καυτανζόγλειο για τη συναυλία του ΛΕΞ, με ένα ντέρμπι από τα παλιά Άρης-ΠΑΟΚ στο Παλέ, με τα μπαρ και τα εστιατόρια ασφυκτικά γεμάτα, κάπου στις αποθήκες στο λιμάνι οι σκοτεινές αίθουσες γεμίζουν και αυτές από τους πιστούς σινεφίλ.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά

Στη συνέχεια κάποιες από τις ταινίες που παρακολουθήσαμε στο πρώτο Σαββατοκύριακο του φεστιβάλ.

Kika (2025)

[Τμήμα: Ανοιχτοί Ορίζοντες]

Η Κίκα, μία μάχιμη κοινωνική λειτουργός, μητέρα και σύζυγος, ερωτεύεται ξαφνικά και δοκιμάζει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή. Ο αιφνίδιος όμως θάνατος του νέου συντρόφου της, ενώ κυοφορεί το παιδί τους, φέρνει τα πάνω κάτω και την οδηγεί εκτός των άλλων σε οικονομική απόγνωση. Η λύση για γρήγορο και εύκολο χρήμα, θα έρθει με λιγάκι ανορθόδοξο τρόπο, αφού η Κίκα θα εμπλακεί στο χώρο της παροχής υπηρεσιών σαδομαζοχιστικού και άλλου σχετικού περιεχομένου, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

 Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Γαλλίδας Αλέξ Πουκίν ξεκινάει ως ρομαντική κομεντί, στην πορεία εκβιάζει αρκετά το γέλιο υπερβάλλοντας λίγο με τις σεξουαλικές προτιμήσεις και ιδιαιτερότητες των πελατών της πρωταγωνίστριας και καταλήγει σε μία δυνατή και συγκινητική σκηνή στο φινάλε. Όλα αυτά με έμφαση στον καθημερινό αγώνα των απλών εργαζόμενων αλλά και των σεξεργατών στη σημερινή εποχή. Ποντάρει αρκετά στη συναισθηματική ταύτιση του θεατή με τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας και στο τέλος μάλλον κερδίζει το στοίχημα (6/10).

«Από τους γιάπηδες με τις Mercedes μέχρι τις κοπέλες από το OnlyFans

Κάθε Δευτέρα τα κεφάλια στο πάτωμα λες και χορεύουμε όλοι μας breakdance»

ΛΕΞ (Breakdance)

Ένα τελευταίο για τον δρόμο / Le città di pianura (2025)

[Τμήμα: Meet the Neighbors+ Διεθνές Διαγωνιστικό]

Δύο περιπλανώμενοι μεσήλικες, στην Ιταλική περιφέρεια του Βένετο, περνάνε το χρόνο τους κάνοντας αυτό ακριβώς που μαρτυρά ο τίτλος της ταινίας, εξιδανικεύουν την ιεροτελεστία του «ένα τελευταίο». Φυσικά αναφέρονται στο τελευταίο ποτό της βραδιάς, πριν το επόμενο που θα είναι το τελευταίο. Κάπου ανάμεσα στα μπαρ και στις ταβέρνες, στο κυνήγι ενός χαμένου θησαυρού και στην αναζήτηση ενός παλιού φίλου, θα γνωρίσουν ένα νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής τον οποίο θα παρασύρουν σε αυτό το ταξίδι στην Ιταλική επαρχία αλλά και στη νοσταλγία για τα χαμένα μεγαλεία τους.

Ο Φραντσέσκο Σοσάι υπογράφει αυτό το ιδιότυπο road movie με αρκετή δόση χιούμορ και μελαγχολίας. Πέρα από τους εκκεντρικούς χαρακτήρες και τους ιδιόρρυθμους διαλόγους, ο Σοσάι κλείνει το μάτι στο θεατή στριμώχνοντας, κάπου ανάμεσα στα ποτά και την κραιπάλη των πρωταγωνιστών, όμορφα πλάνα από την βενετική επαρχία καθώς και την παρουσίαση ορισμένων αρχιτεκτονικών αριστουργημάτων της περιοχής, ενισχύοντας έτσι τη γλυκόπικρη αίσθηση που αφήνει η ταινία (6,5/10)

«Τα προβλήματα εδώ λύνονται με ντράβαλα, με φορτωμένα αμάξια και δικάβαλα

Γι' αυτό να 'χεις τον νου σου στις στροφές, μη χύνουμε κονιάκ πάνω στα μάρμαρα»

ΛΕΞ (Cognac)

Η ετυμηγορία / Re-Creation (2025)

[Τμήμα: Ειδικές Προβολές]                                              

Η ταινία άφορα σε μια πολύκροτη υπόθεση ανθρωποκτονίας, τη δολοφονία της Γαλλίδας τηλεοπτικής παραγωγού Σοφί Τοσκάν ντι Πλαντιέρ στο εξοχικό της στο Κορκ της Ιρλανδίας. Το 2019, ο Βρετανός δημοσιογράφος Ίαν Μπέιλι κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία από τα γαλλικά δικαστήρια, καθώς καταδικάστηκε ερήμην αφού η Ιρλανδία αρνήθηκε να επιτρέψει την έκδοσή του, γιατί ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας κρίθηκε αναξιόπιστος. Αν και το έγκλημα είναι πραγματικό γεγονός, η παρουσίαση της συνεδρίασης των ενόρκων που αποτυπώνει η ταινία είναι καθαρά αποτέλεσμα μυθοπλασίας και απαντά στην υπόθεση του τι θα είχε συμβεί αν είχε πραγματοποιηθεί δίκη στην Ιρλανδία, εξού και ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας Re-Creation.

Το βαρύ όνομα του Τζιμ Σέρινταν ξεχωρίζει ανάμεσα στου συντελεστές, αφού συνυπογράφει την ταινία μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του Ντέιβιντ Μέριμαν. Αν και αρχικά προοριζόταν για ντοκιμαντέρ, τελικά επιλέχθηκε η ταινία να ακολουθήσει το δρόμο της παρουσίασης μιας υποτιθέμενης δίκης, που στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ. Αυτό, όμως, είχε ως αποτέλεσμα τις ευθείες αναφορές, για να το πούμε κομψά, στο φιλμ του Σίντεϊ Λιούμετ «Οι 12 ένορκοι». Παρότι καλογυρισμένο, με δουλεμένους διαλόγους και αμείωτο ενδιαφέρον, δεν είναι δυνατόν να μην προκαλέσει στον θεατή τις σχετικές συγκρίσεις, ειδικά από τη στιγμή που για την ταινία του 1957 έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον δύο remake, αυτά του Γουίλιαμ Φρίντκιν και του Νικίτα Μιχάλκοφ. Αυτή είναι και η μοναδική ένσταση, για να το θέσουμε σε νομικούς όρους, για το πόνημα των Σέρινταν και Μέριμαν (5,5/10).

«Κύριε δικαστά, δηλώνω ένοχος, είχα από μικρός μια καψούρα

Για όσα με χρεώνετε είμαι υπεύθυνος, τα έκανα όλα για την κουλτούρα»

ΛΕΞ (3000 Στροφές)

Nίκος Ζαϊρης