66ο ΦΚΘ - Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ: Ένα coming of age Καράτε Κιντ
Σύνοψη: Η Πάττυ, μια 18χρονη αθλήτρια του τζούντο από ένα ακριτικό Ελληνικό νησί, αποφασίζει να ανοίξει τα φτερά της και να ακολουθήσει τον sensei Γιούρι στην Αθήνα για κυνηγήσει το όνειρο των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην πορεία της θα έρθει αντιμέτωπη με την ερωτική επιθυμία, την προδοσία και κάποιες οδυνηρές αλήθειες που είτε θα τη σπάσουν είτε θα την κάνουν πιο δυνατή.
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά
Άποψη: Δεν ξεκινάει άσχημα το φιλμ του Γιώργου Γεωργόπουλου, φαίνεται σαν να στοχεύει σε μια ιστορία ενηλικίωσης τύπου “Καράτε Κιντ” σε πιο ρεαλιστικά πλαίσια και σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα πάντα, αλλά δυστυχώς όσο προχωράνε τα λεπτά τόσο περισσότερο η ιστορία “σκοντάφτει” πάνω σε αστοχίες.
Το πρόβλημα με το σενάριο είναι ότι αναπτύσσει υπερβολικά πολλές υποπλοκές, κάποιες αναπόφευκτα καταλήγουν να φαντάζουν όχι τόσο απαραίτητες στο σύνολο αλλά πιο πολύ διακοσμητικές, όμως και το ίδιο το επίκεντρο της δραματουργίας έχει κάποια θέματα.
Πιο συγκεκριμένα, ένας χαρακτήρας που κινητοποιεί πολλές από τις εξελίξεις με διάφορους τρόπους είναι σκιαγραφημένος με τρόπο που θυμίζει γραφικό κακό σε εφηβική περιπέτεια, όχι ήρωα σε μια ταινία που θα ήθελε να στηρίζεται και πάνω σε κάτι αληθοφανές, αν όχι εντελώς πραγματικό.
Και η ταυτότητα του όλου πακέτου μοιάζει κάπως συγκεχυμένη, πηγαινοέρχεται από το αθλητικό success story στο δράμα και από εκεί στο νεανικό ρομάντζο, χωρίς να “δένει” με κατάλληλο τρόπο όλα αυτά τα στοιχεία μαζί για να βγει ένα ενιαίο μείγμα. Ήθελε επίσης παραπάνω δουλειά η ενδοσκόπηση της ψυχοσύνθεσης της πρωταγωνίστριας για να μπορέσει να γίνει περισσότερο κατανοητή, δεδομένης και της mainstream στόχευσης που αναμφισβήτητα υπάρχει, και να παρασύρει αληθινά τον θεατή στο ταξίδι της, καθώς έτσι όπως κινείται συχνά μέσα στον περίγυρό της θυμίζει tabula rasa, και είναι κρίμα, γιατί ειδικά η δυναμική του “άτομο από νησί έρχεται στην Αθήνα και προσπαθεί να προσαρμοστεί από το μηδέν” είχε πολλές πιθανότητες να οδηγήσει και σε μια ανάλυση επίκαιρη τόσο σε ατομικό όσο και σε ευρύτερα κοινωνικό επίπεδο.
Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι, μετά το πέρας της προβολής, η παρουσία που μένει περισσότερο στον νου είναι αυτή του Βαγγέλη Μουρίκη, όχι μόνο χάρη στη σταθερή ερμηνευτική του αξιοπιστία που καθιστά πολυδιάστατο έναν ρόλο που, υπό άλλες συνθήκες, θα μπορούσε να εγκλωβιστεί στα γνώριμα από το Χόλιγουντ κινηματογραφικά κλισέ του παλαίμαχου προπονητή, αλλά και γιατί ο ίδιος ο χαρακτήρας που υποδύεται έχει μακράν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον μέσα στο πλήθος του καστ. Σκέφτεται κανείς ότι αν είχε κιόλας τον πρώτο λόγο μέσα στο κείμενο και όχι απλά μια υποστηρικτική λειτουργία, θα προέκυπτε ίσως κι ένα καλύτερο καλλιτεχνικά αποτέλεσμα.
Οι πιο νεαρές ηλικίες ίσως να μπορέσουν να “αγκαλιάσουν” περισσότερο το τελικό προϊόν. Η σούμα πάντως είναι αρκετά άνιση, παρότι μπορεί να διακρίνει κανείς μέσα από διάφορες δημιουργικές επιλογές ότι εκ μέρους Γεωργόπουλου υπήρχε η πρόθεση και ο ενθουσιασμός για κάτι που θα είχε τη δυνατότητα να ξεπεράσει τα αρνητικά στερεότυπα με τα οποία έχει ατυχώς συνδεθεί διαχρονικά η ελληνική κινηματογραφία.
To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων