66ο ΦΚΘ: H ανακουφιστική ελαφρότητα του "Ένα φως που δεν σβήνει"

Σύνοψη: Μετά από μια προσωπική κρίση, ο βιρτουόζος φλαουτίστας Pauli επιστρέφει στο πατρικό του σε μια μικρή πόλη της Φινλανδίας. Εκεί, παρά τις αντιστάσεις του, συνδέεται με δύο ερασιτέχνες μουσικούς που, με όπλο την ασταμάτητη ενέργεια και την υπέροχη λόξότητά τους, συνθέτουν πειραματική μουσική.

ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά

Άποψη: Σύμφωνα με μια υποτιθέμενη (μα διάσημη) ρήση του Samuel Beckett, “Όταν έχεις βυθιστεί στα σκατά μέχρι τον λαιμό, δεν μένει τίποτα παρά να τραγουδήσεις”. Αν και δεν έχει εντοπιστεί σε κανένα από τα γραπτά του, και πολύ πιθανόν να μην την είπε ποτέ, αντικατοπτρίζει τη στάση του στη ζωή, το χιούμορ του, και όσα μοιραζόταν στα έργα του. “Βρίσκεσαι στη γη. Δεν υπάρχει θεραπεία γι' αυτό”, έγραφε στο 'Τέλος του παιχνιδιού'. Σε έναν μάλλον τραβηγμένο συνειρμό, πιστεύουμε πως αν ο Beckett δεν είχε γεννηθεί στην Ιρλανδία, τότε μάλλον θα ήταν Φινλανδός.

Η Φινλανδία είναι γνωστή για τρία πράγματα: το χωριό του Άγιου Βασίλη, τις μέταλ μπάντες, και το σκοτεινό χιούμορ των κατοίκων της. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα του τελευταίου είναι και η ταινία που είδαμε στο 66ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης - ντεμπούτο μεγάλου μήκους για τον συμπαθέστατο (και όπως φαίνεται άκρως ταλαντούχο) Lauri-Matti Parppei.

Αντλώντας από το υπόβαθρό του ως αυτοδίδακτου μουσικού DIY, και μεταφέροντας την προσωπική του εμπειρία του να μεγαλώνεις σε μια συντηρητική, μικρή επαρχιακή πόλη όντας ένας πειραματικός καλλιτέχνης, βρίσκει το alter ego του όχι στον χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, ως συχνά είθισται, αλλά στον χαρακτήρα-βαρίδι και άγκυρα της σαρωτικής Iiris, που υποδύεται εξίσου σαρωτικά η Anna Rosaliina Kauno.

Συνθέτοντας μια παρέα παρίων, που σχεδόν αναγκάζονται να συσπειρωθούν, και χρησιμοποιώντας το απλό, στη βάση του, υλικό του με τρόπο άκρως ευρηματικό και ευφάνταστο, μας χαρίζει ένα σπουδαίο soundtrack, μερικές πολύ δυνατές ερμηνείες, και μία από τις ωραιότερες ταινίες που έχουμε δει εδώ και καιρό.

Το A Light That Never Goes Out κατορθώνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Να μιλήσει για ένα θέμα βαρύ και σοβαρό, διατηρώντας την ανακουφιστική ελαφρότητά της. Αφήνοντάς μας να ακολουθήσουμε τους χαρακτήρες στο ταξίδι τους, προσφέρει σ' εμάς ένα ταξίδι από το γέλιο στον προβληματισμό, από την ανησυχία στη συγκίνηση, από την απογοήτευση στην αγάπη και την ελπίδα. Όπως κάθε τι φινλανδικό, ακροπατά ανάμεσα στο βαθύ σκοτάδι και το πανέμορφο φως, ανάμεσα στον αναπόφευκτο θάνατο και την αναζωογονητική αισιοδοξία.

Όπως αναζωογονητικοί είναι και όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας, από τη συγκινητική μητέρα που σπάει την καρδιά μας με την αγάπη που δείχνει στον Pauli (“Είσαι τέλειος όπως ακριβώς είσαι. Σ' αγαπώ.” - πόσοι δεν θα θέλαμε να έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια και από τους δικούς μας γονείς) έως την αξιολάτρευτη Sini (εντυπωμένη για πάντα στη μνήμη μας η Camille Auer), ένας υποστηρικτικός (κυριολεκτικά) χαρακτήρας που εμπλουτίζει το έργο με την φρέσκια και εξυψωτική παρουσία της.

Το πνεύμα της ταινίας εγγράφεται και στο μοναδικό της soundtrack (όλες οι ηχογραφήσεις για την πειραματική μουσική της ταινίας έγιναν ζωντανά), το οποίο λειτουργεί ως ξεχωριστός χαρακτήρας. Το πνεύμα της σύμπνοιας, της αγάπης και του μοιράσματος, από την άλλη, ενσάρκωσαν πλήρως στην παρουσία τους στην προβολή ο σκηνοθέτης και η παραγωγός της ταινίας, Ilona Tolmunen, όπου χάρισαν στο, ομολογουμένως συνεπαρμένο, κοινό δύο βινύλια με τη μουσική της ταινίας.

Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε encore συναυλίας, το κοινό ξέσπασε ενθουσιασμένο σε χειροκροτήματα. Η ταινία και οι δημιουργοί της τα άξιζαν όλα.

To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025

To ΜΟVE IT καλύπτει τη διοργάνωση για 15η χρονιά και σας μεταφέρει συνεχείς ανταποκρίσεις στο ειδικά διαμορφωμένο section του online περιοδικού μας.