66ο ΦΚΘ: Γράφουμε για 3 φιλμικά αξιοπερίεργα
Συνεχίζουμε με ένα ακόμη σημείωμα που αφορά τρία ταινιάκια που είδαμε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και που (πάρα πάρα) πολύ δύσκολα θα δείτε στις ελληνικές αίθουσες. Στο Rose Of Nevada έδωσα μία ευκαιρία μήπως και με πείσει επιτέλους ο Μαρκ Τζένκιν που δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση (σε αντίθεση με το «underground κύκλωμα» που τον γουστάρει), το Mad Bills To Pay το είχα απωθημένο από το Βερολίνο που ήταν sold out, για το Barrio Triste βασικά βόλευαν οι ώρες με το πρόγραμμα, δυστυχώς. Πάμε:
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά
Μad bills to pay του Ζοέλ Αλφόνσο Βάργκας
Με την πρώτη φράση «Ο εργάτης είναι κορόιδο» να εμφανίζεται στην οθόνη, το Mad Bills to Pay δηλώνει εξαρχής τις προθέσεις του: μια ιστορία για την επιβίωση, την αγάπη και την ανεμελιά της νεότητας στο Μπρονξ. Στο κινηματογραφικό ντεμπούτο του Τζόελ Αλφόνσο Βάργκας, ο 19χρονος Ρίκο περνά το καλοκαίρι του στη Νέα Υόρκη πουλώντας τα γνωστά nutties — τα σπιτικά, γλυκά ποτά που συνδυάζουν ρούμι και φρούτα και αποτελούν θερινό σήμα κατατεθέν στις παραλίες της πόλης. Ο Ρίκο είναι γεμάτος ζωή και αυθορμητισμό, σύμβολο μιας γενιάς που δουλεύει σκληρά αλλά έξω από το «σύστημα».
Όταν μαθαίνει ότι άφησε έγκυο τη δεκαεξάχρονη Ντέστινι, η ανέμελη καθημερινότητα του, διαταράσσεται. Η μητέρα του αντιδρά με οργή, όμως η οικογένεια γρήγορα αγκαλιάζει τη νεαρή κοπέλα, που καταλήγει να μένει στο σπίτι τους.
Το Mad Bills αναδίδει τη ζέστη, τον θόρυβο και το χρώμα των δρόμων της Νέας Υόρκης. Το φιλμ, που συνδυάζει στοιχεία μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, διαθέτει έναν ακατέργαστο ρεαλισμό που θυμίζει Κασσαβέτη, ενώ η φωτογραφία επιλέγει στατικά, μελετημένα κάδρα που αιχμαλωτίζουν την ενέργεια των χαρακτήρων χωρίς να επιβάλλονται.
Παρά τη νεανική της ενέργεια, η ταινία δεν αποφεύγει τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας. Ο Βάργκας παρακολουθεί τους ήρωές του με κατανόηση, χωρίς να τους κρίνει ή να τους τιμωρεί για τα λάθη τους. Αντίθετα, επιτρέπει στο κοινό να βιώσει μαζί τους την ομορφιά και τον πόνο της ενηλικίωσης.
Το Mad Bills to Pay αποδεικνύεται ένα ώριμο, τρυφερό ντεμπούτο που συλλαμβάνει με σπάνια ενσυναίσθηση το πνεύμα μιας κοινότητας και μιας γενιάς. Ένα φιλμ γεμάτο μουσική, φωνές και καλοκαιρινό ιδρώτα, που αποπνέει την αυθεντικότητα του δρόμου και τον παλμό του Μπρονξ — εκεί όπου, όπως δείχνει ο Βάργκας, τα παιδιά μεγαλώνουν όπως μπορούν: ανάμεσα στην ανάγκη, την ελπίδα και την ατέλειωτη επιθυμία να ζήσουν (6/10)
Rose Of Nevada του Μαρκ Τζένκιν
Μετά το “Bait” και το “Enys Men”, ο Μαρκ Τζένκιν επιστρέφει στο γνώριμο κινηματογραφικό του σύμπαν — την ομιχλώδη, στοιχειωμένη Κορνουάλη — με ένα νέο ψυχοδραματικό μυστήριο που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στο θρίλερ, το φολκ τρόμο και το υπαρξιακό δράμα. Όχι με φοβερή επιτυχία.
Το Rose of Nevada (που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, μεγαλεία για τον Τζένκιν...) σηματοδοτεί μια πιο “εμπορική” στροφή: είναι η πρώτη του δουλειά με γνωστούς ηθοποιούς — τον Τζορτζ ΜακΚέι και τον Κάλουμ Τέρνερ — αλλά το ύφος του παραμένει ατόφια δικό του: κόκκοι φιλμ, θολές εικόνες, ασύγχρονος ήχος, και μια αίσθηση πως κάθε καρέ έχει ξεθωριάσει μέσα στο χρόνο. Αν ο “Bait” ήταν κοινωνικό σχόλιο για την αποβιομηχάνιση της Κορνουάλης και το “Enys Men” μια υπνωτική φολκ παραβολή, το “Rose of Nevada” συνδυάζει τα δύο: είναι ένα μεταφυσικό δράμα με φόντο την εργατική τάξη, που μετατρέπεται σιγά σιγά σε εφιάλτη.
Η υπόθεση ξεκινά απλά: ένα ψαροκάικο, το Rose of Nevada, που είχε χαθεί πριν από τριάντα χρόνια, εμφανίζεται ξανά. Ένας επιχειρηματίας αποφασίζει να το στείλει πάλι στη θάλασσα και προσλαμβάνει έναν σκληροτράχηλο καπετάνιο και δύο νέους ναυτικούς. Όμως, όταν επιστρέφουν στη στεριά, τίποτα δεν είναι πια ίδιο. Ανακαλύπτουν ότι βρίσκονται στο 1993.
Από εκεί και πέρα, η ταινία βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο παράλογο, ο Τζένκιν παίζει με τη χρονική ασυνέχεια και επιμένει στο αναλογικό του πάθος: το φιλμ είναι γρατσουνισμένο, το μοντάζ αλλόκοτα κοφτό, ο ήχος ηθελημένα ασύγχρονος, δημιουργώντας μια σχεδόν υπνωτική εμπειρία.
Ορισμένα στοιχεία — όπως το επίτηδες κακό μακιγιάζ ηλικιωμένων και τα “ξύλινα” voice-over είναι συνειδητή επιλογή, με το αποτέλεσμα να θυμίζει κάτι ανάμεσα σε παραισθητικό όνειρο και σε εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης. Ο Μαρκ Τζένκιν παραμένει ένας αλλόκοτος μικρός μύστης του arthouse (4/10)
Barrio Triste του Stillz
Ο Stillz, η αινιγματική περσόνα πίσω από βιντεοκλίπ κορυφαίων ονομάτων της μουσικής βιομηχανίας όπως ο Bad Bunny και η Rosalía, κάνει ένα πέρασμα στο σινεμά. Στο Μεδεγίν της Κολομβίας, στα τέλη των 80s, μια παρέα νεαρών παραβατικών αρπάζει την κάμερα ενός ρεπόρτερ την ώρα που αυτός μεταδίδει μαρτυρίες κατοίκων για κάτι παράξενες λάμψεις που εμφανίζονται στον ουρανό. Από εκείνη τη στιγμή καταγράφουν ανελλιπώς τη ζωή τους στη φαβέλα και τις βίαιες καταστάσεις στις οποίες μπλέκουν.
Στο Barrio Triste, ο φωτογράφος Stillz συναντά τον κόσμο του Harmony Korine και της πλατφόρμας EDGLRD για να συνθέσει ένα υβριδικό, χαοτικό found-footage φιλμ που κινείται ανάμεσα σε εγκληματικό χρονικό και μεταφυσική εγκατάσταση. Το αποτέλεσμα δεν είναι μια αφήγηση αλλά ένα βλέμμα που δεν ξέρει πια πού να σταθεί.
Ο Stillz βουτά στα σκοτεινά στενά της Μεντεγίν της δεκαετίας του ’80 και φτιάχνει ένα crime movie που μοιάζει με video installation. Το Barrio Triste είναι φτιαγμένο με τέτοια επίμονη αληθοφάνεια που καταντάει κουραστική. Ο Stillz τραβάει τα πάντα σε χαμηλής ανάλυσης βίντεο, συχνά χωρίς να φαίνεται τίποτα συγκεκριμένο. Εάν υπάρχει σενάριο, μάλλον το πήραν οι εξωγήινοι. Όμως αυτό είναι το σημείο: η απουσία πλοκής είναι το ύφος. Ο σκηνοθέτης δεν θέλει να «διηγηθεί», θέλει να προκαλέσει σύγχυση, σαν να σε σέρνει πίσω από μια κάμερα που δεν ξέρει πού να κοιτάξει.
Ο Stillz έχει ταλέντο, αλλά δεν ξέρει ακόμα τι να το κάνει. Το φιλμ θυμίζει περισσότερο demo concept για πιθανό VR game της EDGLRD παρά ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο. Αν το Barrio Triste πετύχει κάπου, είναι στη δημιουργία μιας αίσθησης «θραύσματος» — ενός έργου που δεν ξέρεις αν ολοκληρώθηκε ποτέ ή αν παρακολουθείς κάτι που συνεχίζει να φτιάχνεται (3,5/10).
To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων