66ο ΦΚΘ: To φεμινιστικό ελληνικό Mad Max της "Γοργόνας"
Σύνοψη: Σε ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον, σε μια πατριαρχική πόλη-κράτος που μαστίζεται από τη βία και τη περιβαλλοντική μόλυνση, δύο γυναίκες επαναστατούν και αγωνίζονται για την ελευθερία και την ταυτότητά τους, μετατρέποντας εαυτές σε σύμβολα αντίστασης και μεταμόρφωσης.
ΣΧΕΤΙΚΑTo Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τιμά εμβληματικούς ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά
Άποψη: Μετά τις διεθνώς αναγνωρισμένες μικρού μήκους ταινίες της με πρεμιέρες στις Κάννες, η Εύη Καλογηροπούλου κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο (με πρεμιέρα στην Βενετία) με κάτι μοναδικό για το ελληνικό σινεμά. Ένα φεμινιστικό νέο-γουέστερν, ένα ελληνικό Mad Max που συναντά τις ιδέες και αξίες της αρχαιοελληνικής τραγωδίας.
Σε πέντε κεφάλαια στήνεται μια στρατοκρατική κοινωνία κάπου στην Ελλάδα, με τον αρχηγό να ξεκινά τις διαδικασίες διαδοχής μέσα από μάτσο ασκήσεις που μας θυμίζουν τις αντίστοιχες στο Τζιμπουτί του Beau Travail (1999) της Κλερ Ντενί.
Η ιδέα του ηγέτη που πριν τον φυσικό ή συμβολικό θάνατο καλείται να επιλέξει τους κανόνες ηγεσίας και παράλληλα η ιδέα του φιλοξενούμενου ξένου που φαντάζει ως αλλαγή και απειλή ταυτόχρονα είναι βασικές αρχές των τραγωδιών που εν προκειμένω μετασχηματίζονται σε κάτι μοντέρνο και επίκαιρο.
Μέσα από μια φωτογραφία εξαιρετικής καλλιτεχνικής αρτιότητας με νέον φώτα και ρετρό όψεις να καθιστούν άχρονο το όλο περιβάλλον, η σκηνοθέτρια μας φέρνει αντιμέτωπους με μια πατριαρχία σε κρίση που ουρλιάζει προκειμένου να φοβίσει τους επίδοξους διαδόχους της.
Ο Χρήστος Λούλης σε μια από τις καλύτερες ερμηνευτικές στιγμές της καριέρας του, ακροβατεί ανάμεσα στον ναρκισσιστικό πατριάρχη της πόλης-κράτους του, βυθισμένη και αυτή στην παρανομία και ατιμωρησία αλλά και στην φαινομενική ευμάρεια που προσφέρει το διυλιστήριο, και σε έναν άντρα βαθιά ευάλωτο και τραυματισμένο με εμφανή φόβο ευνουχισμού. Η ξένη τραγουδίστρια που προσφέρεται σαν τρόπαιο με μια εικόνα εφάμιλλη της Μπαρμπαρέλα της Τζέιν Φόντα θα βρει την ιδανική σύντροφο για την επανάσταση στο πρόσωπο μιας εκ των επιλαχόντων διαδόχων η οποία καλείται με την σειρά της να λύσει την δική της εσωτερική πάλη.
Μελισσάνθη Μαχούτ και Aurora Marion αποδεικνύονται ιδανικές επιλογές για τους δύο κεντρικούς γυναικείους χαρακτήρες που και εκείνοι δεν είναι καθόλου μονοδιάστατοι και παλεύουν για έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο που η γυναίκα δεν θα φαντάζει απειλή αλλά ελπίδα.
Για αυτό και η επίδοξη διάδοχος του Λούλη γίνεται μια Γοργόνα, και για την ακρίβεια η μυθολογική Μέδουσα (μια εκ των τριών Γοργόνων) με τα μαλλιά της συχνά να παραπέμπουν στην οφιοειδή κόμμωση της Μέδουσας -μια ιέρεια της Αθηνάς που βίασε ο Ποσειδώνας και η Αθηνά ξέσπασε σε εκείνη και τιμωρώντας την της έδωσε την τερατώδη της φύση. Ένα θύμα μιας βαθιά εμπεδωμένης πατριαρχίας που η γυναίκα φταίει είτε είναι στον ρόλο του θύτη είτε του θύματος.
Αν και η αλήθεια είναι πως για να την συνδέσει με την Μέδουσα καταλήγει καταχρηστικά σε κάτι αδικαιολόγητα μεταφυσικά στοιχεία, ωστόσο δεν είναι ικανά να «χαλάσουν» την τελική εικόνα της ταινίας. Μια ταινία γυρισμένη στην Ελευσίνα, έναν τόπο βαθιά γυναικείο με τα Ελευσίνια Μυστήρια να συνδέονται με γυναικείες θεότητες και την γυναικεία φύση και έναν τόπο πλέον βαθιά βιομηχανικό και μολυσμένο, όταν πλέον έγινε ένας τόπος ανδρικός με τα διυλιστήρια και τις βιομηχανίες. Και για να θυμηθούμε τους αξέχαστους Χατζιδάκι και Γκάτσο:
«Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
Ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
Τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες
Και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο»
To 66o Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διεξάγεται 30 Οκτωβρίου με 9 Νοεμβρίου 2025
ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων