Σκηνοθέτες που έχουν να γυρίσουν ταινία πάνω από 10ετία

Πολλοί είναι οι σκηνοθέτες που αγαπάμε και εκτιμάμε το έργο τους. Κάποιοι μας κάνουν το χατίρι και συχνά βλέπουμε την νέα τους ταινία, για άλλους περιμένουμε τρία, τέσσερα ή και πέντε χρόνια. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έχει περάσει μια δεκαετία και ενώ επισήμως δεν έχουν αποσυρθεί από το σινεμά, ανεπίσημα μοιάζουν ανενεργοί, αν και θα είχαν σίγουρα και άλλα να δώσουν σε ένα μέσο που αγάπησαν: το σινεμά.

Ένας εξ αυτών είναι για παράδειγμα ο αυστριακός δημιουργός Μίκαελ Χάνεκε, που παρά τις πιέσεις της πρωταγωνίστριας τεσσάρων ταινιών του, Ιζαμπέλ Ιπέρ, να κάνει μια ακόμα ταινία, δείχνει να απομακρύνεται από αυτό. Το κακό ξεκίνησε με την πανδημία, που τότε ετοίμαζε μια τηλεοπτική σειρά, το Kelvin’s Book, αλλά πήγε πίσω και δυσκολεύτηκε πολύ οικονομικά, με αποτέλεσμα πλέον να το έχει εγκαταλείψει, όπως όλα δείχνουν, ως πρότζεκτ. Ίσως το Happy End του 2017 να είναι η τελευταία ταινία στην φιλμογραφία του, που δεν είναι η καλύτερη αλλά είναι εκείνη που συνοψίζει όλα όσα τον απασχόλησαν στο σινεμά του.

Αντίστοιχα ο 77χρονος Τζον Κάρπεντερ πιθανόν να μην επιστρέψει στο σινεμά ως σκηνοθέτης, και μας έχει στοιχειώσει με τα Χάλογουιν, The Thing και Escape from New York. Η τελευταία του ταινία είναι προ δεκαπενταετίας, το ανάξιο του ταλέντου του, The Ward (2010).

To 2010 χρονολογείται και η τελευταία ταινία του Αυστραλού Πίτερ Γουίαρ, σκηνοθέτη των Dead Poets Society και Truman Show. Ο Γουίαρ έχει μιλήσει βέβαια πρόσφατα για την απόσυρσή του, έτσι πλέον το θεωρούμε δεδομένο.

Ο γαλλικής καταγωγής Φρανκ Ντάραμποντ, που έχει μεταφέρει με επιτυχία δύο βιβλία του Στίβεν Κινγκ, την Τελευταία Έξοδο Ρίτα Χέιγουορθ και το Πράσινο Μίλι στα 90s, έχει ακόμα περισσότερα χρόνια να κάνει ταινία, από το 2007, και ας είναι σήμερα μόλις 66 ετών. Έχει σκηνοθετήσει επεισόδια για σειρές, από το Walking Dead μέχρι το Stranger Things, οπότε δεν έχει αφήσει τελείως το «άθλημα». Ίσως οι νέες συνθήκες στο Χόλιγουντ και στο ευρωπαϊκό σινεμά να απωθούν πολλούς, με την χρηματοδότηση να είναι για τους περισσότερους ένας δαίμονας.

Μερικοί σκηνοθέτες που κοντεύουν την δεκαετία ή και την έχουν ξεπεράσει είναι οι εξής: Μπένετ Μίλερ (από το 2014), Κένεθ Λόνεργκαν (από το 2016), Σπάικ Τζόνζι (από το 2013), Μπράιαν ντε Πάλμα (από το 2019), Πίτερ Τζάκσον (από το 2014), Ρίτσαρντ Κέλι (από το 2009), Τζον Γουότερς (από το 2004), Kάμερον Κρόου (από το 2015), Τοντ Σολόντζ (από το 2016), Γουόνγκ Καρ-Γουάι (από το 2013), Τζον ΜακΤίρναν (από το 2003), Μπραντ Μπερντ (από το 2018, αν και θα επιστρέψει), Βίνσεντ Γκάλο (από το 2010), Τζένιφερ Κεντ (από το 2018).

Κάποιοι άλλοι που είχαν πολλά χρόνια να κάνουν ετοιμάζουν νέα ταινία, όπως η Κάθριν Μπίγκελόου ή ο Σέιν Μπλακ. Άραγε θα τηρήσουν όλοι την απουσία τους ή θα μας ξαφνιάσουν με ένα αναπάντεχο νέο βήμα; Το ζήτημα σε πολλές περιπτώσεις είναι οικονομικό και όχι με την καθαρά χρηματική έννοια, αλλά και με την στήριξη των εταιρειών προς πιο παράτολμα σχέδια.

Ο Σπάικ Τζόονζι ετοίμαζε σειρά με τον Γιοακίν Φίνιξ για το Netflix αλλά έφαγε άκυρο λόγω υψηλού μπάτζετ. Το ίδιο ζήτημα μάλλον αντιμετωπίζει και ο Τζον Γουότερς που θα επέστρεφε με το Liarmouth, την μεταφορά του βιβλίου του, με την Aubrey Plaza, αλλά έχει μείνει πίσω σε επίπεδο παραγωγής. Ο Σέιν Κάρουθ έχει άλλους λόγους για την χρόνια απομάκρυνσή του από τον κινηματογράφο και είναι οι κατηγορίες για ενδοοικογενειακή βία που τον ώθησαν σε άλλη επαγγελματική επιλογή με πληροφορική στο Τέξας. Ο Μάρτιν Μπρεστ έχει άλλο δαίμονα του εαυτού του που τον έκανε να μην έχει ασχοληθεί ξανά από το 2003 και αυτό λέγεται Gigli. Η «G-movie», όπως την αποκαλεί για να μην λέει το όνομά της, πήρε τόσο κακές κριτικές που τον κατέστρεψε, έναν δημιουργό που είχε κάνει τον Μπάτσο του Μπέβερλι Χιλς, το Άρωμα Γυναίκας και το Meet Joe Black.

Σίγουρα δεν έχουν αποσυρθεί όλοι, ίσως αργεί το επόμενο βήμα τους, όπως ο Πίτερ Τζάκσον που έχει κάνει κάποια ντοκιμαντέρ και ο Άντι Σέρκις λέει πως ετοιμάζει σίκουελ του Tintin. Ίσως οι περισσότεροι σκέπτονται αυτό που είχε δηλώσει ο Γούντι Άλεν πέρσι για την δική του απομάκρυνση από την ετήσια παραγωγή ταινίας (και όχι απόσυρση όπως είχε αρχικά θεωρηθεί), ότι έχει χαθεί ο ρομαντισμός που ένιωθε παλιότερα για την τέχνη του, όλα είναι πλέον πιο τεχνοκρατικά.