Η Nταϊάν Κίτον έφυγε - Αντίο στη γυναίκα που έκανε την αμηχανία να μοιάζει με τέχνη

Η Ντάιαν Κίτον δεν χρειαζόταν ποτέ εισαγωγή — ένα καπέλο, ένα γιλέκο και μια ελαφρώς ειρωνική φράση αρκούσαν. Τώρα, το Χόλιγουντ αποχαιρετά τη γυναίκα που έκανε τη νεύρωση μόδα και το “awkward” συνώνυμο του στυλ. Η ηθοποιός πέθανε στα 79 της στην Καλιφόρνια, αφήνοντας πίσω μια καριέρα που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και δεν σταμάτησε να εκπλήσσει. Υπήρξε η προσωποποίηση της αμηχανίας ως στυλ, της ειρωνείας ως θάρρους και της μοναχικότητας ως αισθητικής επιλογής.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Maybe I do": Παλαιομοδίτικη rom-com με αστεράτο καστ

Η Κίτον έγινε γνωστή μέσα από τη συνεργασία της με τον Γούντι Άλεν — πρώτα στο Μπρόντγουεϊ με το Play It Again, Sam και μετά στην κινηματογραφική του μεταφορά. Ακολούθησαν τα Sleeper, Love and Death και, φυσικά, το Annie Hall, που της χάρισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου και έκανε το ανδρικό κοστούμι haute couture. 

Η Κίτον είχε προηγουμένως γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό με τον ρόλο της Κέι Άνταμς στον Νονό (1972) και τα δύο σίκουελ. Το ότι δεν είχε διαβάσει καν το μυθιστόρημα πριν από την οντισιόν το θεωρούσε «το πιο ευγενικό πράγμα που μου συνέβη ποτέ». Η τύχη —ή ίσως το ταλέντο— την οδήγησαν στη σκηνή των Όσκαρ λίγα χρόνια αργότερα.

Παρότι συνδέθηκε επαγγελματικά και προσωπικά με τον Άλεν, η Κίτον διέγραψε τη δική της τροχιά: Reds, Looking for Mr. Goodbar, Baby Boom, Father of the Bride, The First Wives Club, Something’s Gotta Give. Το τελευταίο της χάρισε ακόμη μία υποψηφιότητα για Όσκαρ — και μια σκηνή με τον Τζακ Νίκολσον που μπήκε στην ιστορία για το πιο “κομψό” νευρικό κλάμα ever.

Η ίδια δεν παντρεύτηκε ποτέ. «Είμαι η μόνη της γενιάς μου που έμεινε single για πάντα. Και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό», είχε πει το 2019. Αντί για σύζυγο, απέκτησε δύο παιδιά μέσω υιοθεσίας — την Ντέξτερ και τον Ντιουκ — και συνέχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα: να δουλεύει. Από το Book Club μέχρι τη συμμετοχή της στο βίντεο του Τζάστιν Μπίμπερ “Ghost”, παρέμεινε ενεργή, παίζοντας με αυτοσαρκασμό το ίδιο της το κινηματογραφικό είδωλο.

Η Κίτον πάλευε για χρόνια με τη βουλιμία, μιλώντας ανοιχτά γι’ αυτό: «Ήταν μια αρρώστια του μυαλού, μια ανάγκη για περισσότερο, για υπερβολή», είχε πει.

Η Ντάιαν Κίτον ήταν φεμινιστικό είδωλο, κωμικός θησαυρός, στυλιστικό σύμβολο. Μα πάνω απ’ όλα, ήταν μια γυναίκα που έζησε με τον δικό της ρυθμό, με το ίδιο εκείνο στραβό χαμόγελο που, ακόμα και τώρα, κάνει τον κόσμο να χαμογελάει πίσω.