«Glimpses of the Moon»: Το νέο όνειρο του Φράνσις Φορντ Κόπολα

Μετά την καλλιτεχνική και οικονομική Οδύσσεια του «Megalopolis», ο Φράνσις Φορντ Κόπολα επιμένει. Ανακοινώνει την έναρξη παραγωγής του «Glimpses of the Moon» στην Καλαβρία, ένα «παράξενο μιούζικαλ» που αντλεί από τον μεσοπόλεμο και τις αναμνήσεις ενός σινεμά που πλέον δεν υπάρχει. Όμως η χειρονομία αυτή δεν είναι μόνο μια νέα δημιουργία· είναι ένα σχόλιο πάνω στο ίδιο το μέσο και στη θέση του καλλιτέχνη σήμερα. 

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Φράνσις Φορντ Κόπολα θα γυρίσει Live cinema

Η είδηση μοιάζει σχεδόν απίθανη – και όμως είναι απολύτως συνεπής με την ιστορία του δημιουργού. Ο σκηνοθέτης που έγραψε την ιστορία του Νέου Χόλιγουντ με τον «Νονό», τη «Συνομιλία» και το «Αποκάλυψη Τώρα», παραμένει σήμερα, στα 85 του, ένας καλλιτέχνης που προτιμά την αποτυχία από την αδράνεια...

Το νέο του έργο, όπως σημειώνει ο ίδιος, είναι ένα «παράξενο μιούζικαλ της δεκαετίας του ’30», εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα της Edith Wharton αλλά και την κωμωδία του Leo McCarey «The Awful Truth». Το γεγονός πως επιλέγει δύο πηγές τόσο διαφορετικές –τη λογοτεχνική αυστηρότητα της Wharton και την κινηματογραφική ελαφρότητα του McCarey– δείχνει την επιμονή του Κόπολα να δημιουργεί «παράξενες ζαχαρωτές συνθέσεις». Όπως παραδέχεται: «Το έχω μετατρέψει σε ένα πολύ αλλόκοτο γλύκισμα». Η φράση θυμίζει το παρεξηγημένο «One From the Heart» (1981), το μοναδικό άλλο του μιούζικαλ, που σήμερα επανεκτιμάται ως πείραμα ύφους και ελέγχου πάνω στη φόρμα.

Η σημασία του εγχειρήματος όμως δεν είναι μόνο αισθητική. Έρχεται αμέσως μετά από το «Megalopolis», έργο που στοίχισε στον Κόπολα πάνω από 120 εκατομμύρια δολάρια, και το οποίο ήδη έχει στιγματιστεί ως καταστροφικό τζόγο. Αντί να συνταξιοδοτηθεί ή να υποκύψει σε μια «λογική» παραγωγή, ο σκηνοθέτης επιστρέφει με μια νέα χειρονομία, μικρότερης κλίμακας, αλλά όχι μικρότερης φιλοδοξίας. «Το “Glimpses” χρηματοδοτήθηκε με τον συμβατικό τρόπο, με τη βοήθεια εθνικών επιδοτήσεων, γιατί έχω ήδη ξεζουμίσει κάθε δανεισμό», εξηγεί.

 Αν και δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα ονόματα ηθοποιών, η προοπτική μιας ταινίας του Κόπολα εξακολουθεί να προσελκύει διεθνές ενδιαφέρον. Σκηνοθετικά, ο δημιουργός σκοπεύει να αντλήσει από την αισθητική του ευρωπαϊκού κινηματογράφου της μεσοπολεμικής περιόδου, φέρνοντας στη σύγχρονη εποχή στοιχεία «ποιητικά και ονειρικά».

Αυτή η επιμονή καθιστά το έργο κάτι παραπάνω από απλή ταινία: γίνεται δήλωση καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας, σε μια εποχή που το Χόλιγουντ μοιάζει να καταρρέει κάτω από τον ζυγό των franchise και του streaming. Ο Κόπολα, ακόμα κι όταν αποτυγχάνει, επιμένει να προτείνει ένα άλλο μοντέλο σινεμά.