Νύχτες 18: "Thunder Road" - Κριτική

Δημοσίευση: 23 Σεπτεμβρίου 2018, 12:45
Συντάκτης:

Σύνοψη:  Ο Τζιμ, 30άρης αστυνομικός, προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τον θάνατο της μητέρας του και να αποκτήσει μια ουσιαστική σχέση με την κόρη του, σε ένα πολλά υποσχόμενο κωμικοτραγικό ντεμπούτο.

νυχτες πρεμιερας 2018ΣΧΕΤΙΚΑΝύχτες Πρεμιέρας 18: Οι καλύτερες φωτό

Άποψη: Το Thunder Road είναι μια ταινία που σε πιάνει απ’ τα μούτρα! Η εναρκτήρια σκηνή του βρίσκει τον ήρωά της, Τζιμ Αρνώ (Τζιμ Κάμινγκς), να προσπαθεί να αποτίσει φόρο τιμής στην πρόσφατα χαμένη μητέρα του, με τη βοήθεια ενός παιδικού, ροζ φορητού στερεοφωνικού που – αν δούλευε – θα έπαιζε το αγαπημένο της τραγούδι: το Thunder Road του Bruce Springsteen.

Αυτή η 10λεπτη σεκάνς αποτελούσε ουσιαστικά τη μικρού μήκους ομώνυμη ταινία που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία το 2016 και σάρωσε στα φεστιβάλ της Αμερικής, με αποκορύφωμα τα βραβεία που απέσπασε στο Sundance και το SXSW. Και πραγματικά, αυτή η τραγελαφική απεικόνιση ενός ανθρώπου που λυγίζει μπροστά στη συνειδητοποίηση της απώλειας ενός γονιού είναι ένας μικρός ερμηνευτικός, σεναριακός και σκηνοθετικός άθλος!

Φρέσκος από την επιτυχία του, ο πρωταγωνιστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζιμ Κάμινγκς αποφάσισε να μετατρέψει το Thunder Road σε κανονική ταινία και το αποτέλεσμα φαίνεται να δικαιώνει την επιλογή του. Αρχικά, ο Κάμινγκς επιδεικνύει έναν αξιοθαύμαστο έλεγχο του υλικού του και φαίνεται ότι έχει ζήσει καιρό μέσα στον κόσμο του ήρωά του, αποσπώντας  έτσι  αβίαστα τη συναισθηματική προσοχή του θεατή.

Ο Τζιμ μπορεί να είναι ο αρχετυπικός white male loser, ο τύπος που θέλει να τα κάνει όλα σωστά και αποτυγχάνει παταγωδώς, όμως ο Κάμινγκς δεν στέκεται εκεί. Αντιθέτως, αποφασίζει να βουτήξει πιο βαθιά στην υπαρξιακή κρίση του και να έρθει αντιμέτωπος με την ευθύνη που φέρει για όσα του συμβαίνουν. Κοινώς, ο Τζιμ είναι ένας άντρας που έχει ξεχάσει να μεγαλώσει και πιστεύει ότι αν κάνεις το σωστό… το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να σου πάνε όλα καλά.

Από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό του, το Thunder Road παίζει γιο-γιο με τα συναισθήματα του κοινού: τη μια στιγμή λυπάσαι βαθιά τον Τζιμ, την επόμενη τον αντιπαθείς. Σε κάνει να γελάσεις και αμέσως μετά να θες να κλάψεις. Όταν τελικά έρχεται η στιγμή της κάθαρσης, νιώθεις χαρούμενος γι’ αυτόν, όπως θα ένιωθες όταν κάποιος για τον οποίο νοιάζεσαι πολύ αποφασίζει να δει τα πράγματα καθαρά και να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της ζωής του. Φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω δεν θα ήταν εφικτά εάν ο Κάμινγκς δεν επιδείκνυε τόση φυσικότητα και ευρηματικότητα στην ερμηνεία του.

 Όμως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, δεν καταφέρνει να διατηρήσει τη «μαγεία» της εναρκτήριας σκηνής του καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, με αποτέλεσμα πολλές σκηνές να μοιάζουν αναιμικές σε σύγκριση με αυτή την αριστουργηματική εισαγωγή. Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν μπορεί να πει κανείς ότι το Thunder Road δεν αποτελεί μια αναζωογονητική ανάσα στο ταλαιπωρημένο είδος της indie κομεντί που έχει στο επίκεντρό της έναν δυσλειτουργικό χαρακτήρα. Απελευθερωμένο από την αχρείαστη ειρωνεία που πλήττει πολλές αντίστοιχες ταινίες, και οπλισμένο με ειλικρίνεια, χιούμορ και τρυφερότητα, το Thunder Road αφήνει μια ισορροπημένα γλυκόπικρη αίσθηση και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του ταλαντούχου δημιουργού και πρωταγωνιστή του.

Βαθμολογία: 6  /  10

Προβάλλεται ξανά: 25/9/18, 19:00, Odeon Όπερα 2 

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Ophelia

Σύνοψη: Η ταινία της Αυστραλής Claire McCarthy, είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα της Lisa Klein...
1ώρα

Τρεις ηθοποιοί του "Game Of Thrones" αυτοπροτάθηκαν για Emmy!

Στα φετινά τηλεοπτικά βραβεία Emmy που θα πραγματοποιηθούν στις 22 Σεπτεμβρίου μεγάλος νικητής στις...
1ώρα

"Dark" season 2: Να σου κάνω μια ερώτηση;

Το "Dark" είναι μακράν η πιο φιλόδοξη σειρά που έχουμε δει εδώ και καιρό....
1ώρα