The home

Σύνοψη: Ένας αντισυμβατικός νέος στα είκοσί του, καταδικάζεται σε κοινωνική εργασία σε ένα ήσυχο γηροκομείο. Οι ένοικοι του τέταρτου ορόφου είναι αυστηρά απρόσιτοι, καθώς λέγεται ότι χρειάζονται «ειδική φροντίδα».Όσο οι υποψίες του εντείνονται και ερευνά βαθύτερα, αποκαλύπτει ένα ανατριχιαστικό μυστικό που θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τόσο τις ζωές των ενοίκων όσο και τη δική του.

Άποψη: Όσα χρόνια είναι ενεργός στο κουρμπέτι, ο Pete Davidson δεν έχει αποδείξει ότι διαθέτει τις δυνατότητες για να σηκώσει τα βάρη ενός πρωταγωνιστικού ρόλου, κι εδώ δεν κάνει απολύτως τίποτα που να διαψεύδει ευχάριστα τις προσδοκίες που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, αλλά μακάρι να ήταν αυτό το μόνο πρόβλημα της αληθινά φρικτής ταινίας του James DeMonaco, που διαθέτει και την επίπλαστη αυτοπεποίθηση να νομίζει ότι είναι το νέο «Τρέξε!».

Τα πρώτα λεπτά δεν κυλάνε τόσο επώδυνα, με μια προσπάθεια χτισίματος ενός τραγικού backstory για τον κεντρικό χαρακτήρα, ίσως και για να καλυφθεί ότι ο ίδιος δεν είναι τόσο καλογραμμένος μέσω μιας ψευδαίσθησης βάθους, από τη στιγμή όμως που μπαίνει το στοιχείο του τρόμου στην ιστορία το σύνολο παίρνει την «κάτω βόλτα» και δεν ανακάμπτει ποτέ.

Πέραν του ότι για πολλούς λόγους είναι προβληματικό εν έτει 2025 το να θέλει κανείς να βάλει τον θεατή στη θέση να φοβηθεί βλέποντας ηλικιωμένους σε κακή κατάσταση, όσο ξετυλίγεται το κουβάρι του σεναρίου φανερώνει μια συνωμοσία που αν κάτσει ο οποιοσδήποτε να την αναλύσει δεν βγάζει νόημα σε σχεδόν όλες τις προεκτάσεις της, από το πόσο μικρή είναι σε εμβέλεια δεδομένων των πολύ σημαντικών διακυβευμάτων (αλλά είναι και το ταμείο του μπάτζετ μείον και φαίνεται...) μέχρι μια παραπλανητική υποπλοκή που αποτελεί μέρος της, η οποία είναι απλά ένα χάσιμο χρόνου που δεν θα έμπαινε κάποιος στον κόπο να προχωρήσει αν πραγματικά ήθελε να φέρει εις πέρας ένα αποτελεσματικό σατανικό σχέδιο.

Υπάρχουν ανεξήγητα κενά ως προς πολλά κομμάτια της βασικής σύλληψης του σεναρίου που φανερώνουν ότι η ανάπτυξή του έγινε τσαπατσούλικα και απερίσκεπτα.

Και σαν κερασάκι στην τούρτα έρχεται μια ανεκδιήγητη κορύφωση, η οποία από ορθολογική άποψη προκαλεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι λύνει (αλήθεια, τι θα κάνουν οι ήρωες μετά τα γεγονότα που «κλείνουν» το φιλμ που να μην τους βάζει σε κάθε είδους μπλεξίματα;), αλλά για τον DeMonaco μπορεί να είχε μεγαλύτερη σημασία να εκτονωθεί εμμέσως δια της τέχνης του...

Υπάρχουν σκηνές που μέσα στη γελοιότητά τους μπορούν να προκαλέσουν μέχρι και χαχανητά, αλλά το «The Home» δεν πρόκειται για περίπτωση του τύπου «τόσο κακό που γίνεται καλό» που θα είχε μια κάποια δυναμική να διασκεδάσει, περισσότερο εκνευρισμό προξενεί μέσω της προχειρότητας που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα. Όταν τα πράγματα φτάνουν στο σημείο να νοσταλγεί ελαφρώς κανείς μέχρι και το franchise της «Καθαρσης» στο οποίο πρωτοστατούσε ο DeMonaco και δημιουργικά και σε πόστα παραγωγού, είναι φανερό ότι έχει επιτευχθεί ένα ποιοτικό ναδίρ...