Tα Πουλιά του Άλφρεντ Χίτσκοκ θα γίνουν σειρά...
Η Universal αποφάσισε ότι το The Birds του Άλφρεντ Χίτσκοκ χρειάζεται μια δόση από παγωμένο σασπένς και δικαστικό δράμα. Η Σάρα Σνουκ αφήνει πίσω της τις οικογενειακές ίντριγκες του Succession για να αντιμετωπίσει δολοφονίες και ιπτάμενους ψυχοπαθείς στην Αλάσκα, σε μια σειρά που υπόσχεται να μας κάνει να ξεχάσουμε την Τίπι Χέντρεν — ή μάλλον αυτό ελπίζουν οι λογιστές του στούντιο. Μα, γιατί?
ΣΧΕΤΙΚΑThe Beanie Bubble
Το σενάριο αναλαμβάνει ο Τομ Σπετσιάλι, γνωστός από τα The Leftovers και Watchmen και η νέα εκδοχή περιγράφεται ως μια «σπλαχνική, σύγχρονη επανερμηνεία του κλασικού έργου του Χίτσκοκ». Καλή τύχη με αυτό.
Η δράση μεταφέρεται στην Αλάσκα και στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η Μάιρα Μάσεϊ, την οποία υποδύεται η Σνουκ. Πρόκειται για μια δικαστική λειτουργό που επιστρέφει στην απομονωμένη γενέτειρά της για μια φαινομενικά απλή υπόθεση. Αντί για γραφειοκρατία, βρίσκει το πτώμα ενός παιδικού φίλου της γεμάτο σφαίρες. Σύντομα, η ιστορία μετατρέπεται σε συνδυασμό αστυνομικού μυστηρίου και οικολογικού εφιάλτη, καθώς κύματα επιθέσεων από πουλιά αρχίζουν να σαρώνουν την πόλη.
Οι δημιουργοί επικαλούνται τόσο το φιλμ όσο και τη νουβέλα της Δάφνης Ντε Μοριέ του 1952, πάνω στην οποία βασίστηκε ο Χίτσκοκ. Ωστόσο οι αλλαγές είναι σημαντικές. Η Μελάνι Ντάνιελς της Τίπι Χέντρεν εξαφανίζεται εντελώς. Στη θέση της έρχεται μια ηρωίδα που μοιάζει περισσότερο με σύγχρονη πρωταγωνίστρια crime σειράς παρά με κοινωνική κληρονόμο που βρίσκεται παγιδευμένη σε μια ακατανόητη καταστροφή.Με άλλα λόγια, η νέα εκδοχή φαίνεται να ακολουθεί τη γνωστή συνταγή: περισσότερη δράση, περισσότερη πλοκή, περισσότερη αποφασιστικότητα και λιγότερη υπαρξιακή αμηχανία.

Να σημειωθεί ότι αυτή δεν είναι η πρώτη προσπάθεια αναβίωσης του The Birds. Το 2007 είχε ανακοινωθεί κινηματογραφική εκδοχή με τη Ναόμι Γουότς και σκηνοθέτη τον Μάρτιν Κάμπελ. Δεν έγινε ποτέ. Το 2017 ακολούθησε μια τηλεοπτική απόπειρα από το BBC. Ούτε εκείνη προχώρησε. Η αλήθεια είναι ότι τα remakes έργων του Χίτσκοκ έχουν ιστορικό που κυμαίνεται από αδιάφορο έως καταστροφικό. Το Psycho του Γκας Βαν Σαντ έχει πλέον κατακτήσει μια σχεδόν μυθική θέση ως παράδειγμα του πώς μπορείς να αντιγράψεις κάθε πλάνο ενός αριστουργήματος και παρ' όλα αυτά να χάσεις ό,τι το έκανε σπουδαίο.
Ακολούθησαν διάφορες εκδοχές των Rear Window, Shadow of a Doubt, Rebecca, καμία δεν κατάφερε να ξεφύγει από τη σκιά του πρωτοτύπου. Ενώ το Χόλιγουντ κοιτάζει και προς το Vertigo, με τον Στίβεν Νάιτ να έχει αναλάβει ήδη το πιθανό σενάριο...
Γιατί να επιστρέφεις ξανά και ξανά σε έργα που θεωρούνται σχεδόν αξεπέραστα;














ΣΧΟΛΙΑ
Εμφάνιση σχολίων