Πέντε θρύλοι που άφησαν το χειρότερο για το τέλος

Oι ηθοποιοί σπάνια ελέγχουν το πώς θα τους θυμάται το κοινό την τελευταία φορά που θα σβήσουν τα φώτα.Oι περισσότεροι δεν είναι κύριοι του πεπρωμένου τους. Κάποιοι ίσως, αλλά απαιτούνται σκληρή δουλειά και επιτυχία για να φτάσει κανείς σε αυτό το σημείο. Αν ένας ηθοποιός κερδίσει ένα σωρό βραβεία, πρωταγωνιστήσει σε αμέτρητες εισπρακτικές επιτυχίες και γίνει ο ίδιος ένα brand, μπορεί να υπαγορεύσει τη δική του τροχιά. Ακόμα και έτσι, ορισμένα από τα πιο θρυλικά ονόματα του κινηματογράφου αποχαιρέτησαν την υποκριτική πρωταγωνιστώντας στις χειρότερες ταινίες της καριέρας τους. Το να περνάς δεκαετίες φλερτάροντας με το μεγαλείο σε κλασικές ταινίες είναι μαγικό, αλλά κάθε ηθοποιός που λέει ότι δεν τον νοιάζει αν θα αποχωρήσει με μια κορυφαία στιγμή ή όχι, μάλλον λέει ψέματα.  Και οι πέντε αστέρες που ακολουθούν είναι αδιαμφισβήτητοι θρύλοι του Χόλιγουντ, οι οποίοι έχουν κερδίσει σχεδόν κάθε σημαντική τιμή στον χώρο. Δυστυχώς, το τελευταίο μεγάλου μήκους έργο στη φιλμογραφία τους είναι και το πιο αδύναμο.

Τζιν Χάκμαν

Ένας στυλοβάτης της εποχής του «New Hollywood» και μετέπειτα, ο Τζιν Χάκμαν ήταν ένας ηθοποιός που έμοιαζε και απέδιδε λες και ήταν σμιλεμένος σε γρανίτη, φέρνοντας άμεση εξουσία και βαρύτητα σε κάθε ρόλο που έπαιζε. Βρίσκοντας τη θέση του στο μεταίχμιο μεταξύ πρωταγωνιστή και καρακτερίστα, ο Χάκμαν κέρδισε δύο Όσκαρ και καυχιέται για τα Bonnie and Clyde, The French Connection, The Poseidon Adventure, Superman, Mississippi Burning, The Conversation και πολλά ακόμα. Η προτελευταία του ταινία, το Runaway Jury του 2003, θα ήταν το τέλειο κύκνειο άσμα όταν τον έφερε μαζί με τον επί χρόνια φίλο του Ντάστιν Χόφμαν για πρώτη φορά, αλλά το Welcome to Mooseport της επόμενης χρονιάς πήρε αντ' αυτού την τιμή να είναι η τελευταία παρουσία του Χάκμαν. Μια άθλια κωμωδία που πάτωσε στο box office, ήταν ένα ντροπιαστικό τέλος για έναν θρύλο που άξιζε κάτι πολύ καλύτερο από ένα κρύο αστείο σε μια επαρχιακή πόλη.

Μπέτι Ντέιβις

Με δύο Όσκαρ «Α' Γυναικείου Ρόλου» στο όνομά της πριν κλείσει τα 30, η Μπέτι Ντέιβις δεν έχασε χρόνο για να ανακοινωθεί ως ένα από τα πιο τρομερά ταλέντα της «Χρυσής Εποχής» του Χόλιγουντ. Υποψήφια 11 φορές συνολικά, η δουλειά της στα Dangerous, Jezebel, Dark Victory και All About Eve αντέχει στη δοκιμασία του χρόνου, καθιστώντας την Ντέιβις ένα από τα πιο εμβληματικά αστέρια στην ιστορία. Στα τελευταία της χρόνια, η δουλειά της έγινε ολοένα και πιο σποραδική λόγω υγείας, και το Wicked Stepmother του 1989 ήταν ένας τρομερός τρόπος για να φύγει. Εγκατέλειψε την ταινία πριν από το τέλος των γυρισμάτων και παραδέχτηκε ότι ντρεπόταν γι' αυτήν, αλλά το γεγονός παραμένει ότι η χειρότερη ταινία της Ντέιβις ήταν η τελευταία στην οποία πρωταγωνίστησε ποτέ. Μια κακιά μητριά που δεν κατάφερε να δηλητηριάσει την υστεροφημία της, αλλά σίγουρα την ταλαιπώρησε.

Πίτερ Σέλερς

Ο πιο επιδραστικός κωμικός ερμηνευτής της μεγάλης οθόνης, ο Πίτερ Σέλερς ήταν μια ασταμάτητη δύναμη όταν βρισκόταν σε φόρμα. Τρεις φορές υποψήφιος για Όσκαρ που διέπρεψε παίζοντας πολλαπλούς χαρακτήρες, η ελεγειακή δραμεντί του 1979 Being There –που του χάρισε μια Χρυσή Σφαίρα– θα αποτελούσε ένα ταιριαστό επιτάφιο. Δυστυχώς, έκανε μία ακόμα πριν πεθάνει τον Ιούλιο του 1980, η οποία ήταν απαίσια. Η τελευταία ταινία που γύρισε και κυκλοφόρησε δύο μήνες μετά τον θάνατό του, το The Fiendish Plot of Dr. Fu Manchu, ήταν μια θλιβερή αποτυχία. Κατακρεουργημένη από τους κριτικούς, μια ταραγμένη παραγωγή απέδωσε ολέθρια αποτελέσματα και έκλεισε την καριέρα του Σέλερς ταπεινωτικά. Αντί για ένα μεγαλειώδες "Chauncey Gardiner", ο Σέλερς μας άφησε με μια καρικατούρα που κανείς δεν ζήτησε.

Τζόαν Κρόφορντ

Η βεντέτα μεταξύ Τζόαν Κρόφορντ και Μπέτι Ντέιβις είναι θρυλική, οπότε είναι σχεδόν «ποιητικό» ότι και οι δύο έκλεισαν την καριέρα τους με σκουπίδια. Η Κρόφορντ υπέμεινε πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά ποτέ δεν έφτασε χαμηλότερα από το τελευταίο της έργο. Τι γύρευε μια νικήτρια Όσκαρ σε μια χαμηλού προϋπολογισμού βρετανική ταινία τρόμου επιστημονικής φαντασίας για έναν τρωγλοδύτη; Είναι μια εξαιρετική ερώτηση, και η πρόχειρη ποιότητα του τελικού προϊόντος δεν προσέφερε καμία δικαιολογημένη απάντηση. Η Κρόφορντ δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη μεγάλη οθόνη μετά την κυκλοφορία του Trog το 1970 πριν πεθάνει επτά χρόνια αργότερα, αφήνοντας την ταινία ως τον ανάξιο τελικό επίλογο. Μια σταρ που κάποτε «έκαιγε» την οθόνη, κατέληξε να παλεύει με έναν τύπο με μάσκα πιθήκου.

Σον Κόνερι

Ο Σον Κόνερι αποχαιρέτησε το σινεμά με δύο άθλιες ταινίες, μία live-action και μία κινουμένων σχεδίων. Η άθλια εμπειρία του στο The League of Extraordinary Gentlemen είδε τον αυθεντικό James Bond να αποφασίζει ότι είχε βαρεθεί την υποκριτική, κάτι που ήταν ήδη αρκετά κακό για τη φήμη του. Εννέα χρόνια αργότερα, τα χειρότερα ήρθαν. Δανείζοντας τη φωνή του και κάνοντας τον παραγωγό, το Sir Billi του 2012 χαιρετίστηκε ως μία από τις χειρότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων που έγιναν ποτέ. Μόλις που ξεπέρασε τις 15.000 λίρες στο box office μετά από χρόνια στην «εντατική» της παραγωγής, και η μόνη αξιόλογη συνεισφορά του είναι ότι αποτέλεσε την τελευταία ταινία του Κόνερι. Ένας θρύλος που ξεκίνησε με το «Bond, James Bond», κατέληξε σε ένα animation που έμοιαζε με κακό βιντεοπαιχνίδι των 90s.