Meek's cutoff
To 1845, ο Στίβεν Μικ προσλαμβάνεται από τρεις οικογένειες με σκοπό να τους οδηγήσει από τις πεδιάδες του Όρεγκον στο ύψος του ποταμού Μιζούρι, μέσω των Όρων Κασκέιντ. Ο Μικ υποστηρίζει ότι γνωρίζει ένα συντομότερο δρόμο, σύντομα η απουσία νερού εντείνει τα πνεύματα και όταν στη παρέα θα προστεθεί ένας Ινδιανός που αιχμαλωτίζουν, οι ισορροπίες ανάμεσα στους περιπλανώμενους θα επαναπροσδιοριστούν
Σκηνοθεσία: Κέλι Ράιχαρντ
Ηθοποιοί: Μισέλ Ουίλλιαμς, Μπρους Γκρίνγουντ, Πολ Ντάνο, Ζόι Καζάν
Χώρα: ΗΠΑ
Έτος: 2010
Διάρκεια: 104'
Review:
Μητριαρχικό... γουέστερν
Αμαξωτό road trip χαμηλών δραματικών ταχυτήτων, που ενδιαφέρεται περισσότερο για τη γραφιστική των κάδρων και τις συνθέσεις των διαρκών κινούμενων ταξιδευτών σε αφιλόξενες οροπέδιες διαδρομές, το meek's cutoff είναι πονηρά αν και πειστικά εκδημοκρατισμένο, στη βάση του ξένου Ινδιάνικου σώματος που θα περάσει από τη καχυποψία της αμφιβολίας στην αναγκαιότητα της εμπιστοσύνης, χάριν επιβίωσης.
Θα βοηθήσει σε αυτό η στενόμυαλη ακαλλιέργητη συμπεριφορά του Μικ, γνήσιου εκπρόσωπου του διψασμένου για σκάλπ μονολιθικού Δυτικού, πως δίχως τακτ και υποχωρητικότητα δε φαίνεται να καταλαβαίνει την οριστική δυσμένεια που τον βαραίνει. Αποτυχημένος στην αποστολή του οδηγητή σ' ένα τόπο που δεν είναι στα μέτρα του και δεν αποτελεί οργανικό μέρος αυτού αλλά ταυτόχρονα και παντελώς ακατάλληλος να καταλάβει τη θέση του σ' ένα σχεδόν μητριαρχικό σύμπαν με τους άντρες απλά να ακολουθούν.
Η ευγενικά αποδραματοποιημένη και διακριτικά ρομαντική οπτική της Ράινχαρτ δε θα μπορούσε να υποστηριχτεί ούτε κατά φαντασία από αρσενική ματιά και ότι χαραμίζεται στην σχεδόν ανύπαρκτη εξελισσιμότητα του Meek's Cutoff, κερδίζεται από το θαυμαστό εσωτερικό ρυθμό του.
Παναγιώτης Ευσταθιάδης
