Δεν είναι soundtrack, είναι τρόπαιο!

Άντρας… Το πιο βασανισμένο πλάσμα του πλανήτη! Καταδικασμένος να χάνει αιώνια από το διαβολικό γυναικείο μυαλό! Αμφιβάλλεις; Για θυμήσου πότε ήταν η τελευταία φορά που τα έβαλες με γυναίκα και κέρδισες; Ή μια ταινία που στο τέλος κερδίζει ο άντρας; Τώρα θα μου πεις, που κολλάει το soundtrack με αυτό. Κολλάει. Γιατί αυτό, φίλε μου, δεν είναι soundtrack. Είναι τρόπαιο. Και πρέπει να το σηκώνεις στα χέρια σου όπως ο Γκάλης σήκωσε το Ευρωπαϊκό στους τιμημένους (προ χαλάουα) ώμους του. Γιατί σε αυτή την ταινία κερδίσαμε!

Και κερδίσαμε τότε που έπρεπε. Σε μια απίστευτου στυλ μάχη μεταξύ της Φέι Ντάναγουεϊ και του Στιβ ΜακΚουίν! Και πήραμε και Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού… Ήταν το σωτήριο έτος 1968, όταν ο Νόρμαν Τζούισον σκηνοθέτησε αυτό το φιλμ χαρίζοντάς μας μια από τις πιο έξυπνες ληστείες τράπεζας ever, την οποία έντυσε μουσικά με την γαλλική φινέτσα του ο πιανίστας Μισέλ Λεγκράντ. Και κατάφερε με την jazzy μουσική του να μεταφέρει όλη την lounge freedom ατμόσφαιρα των 60s. Άλλωστε, δεν ήταν τυχαίος. Είχε δουλέψει με όλη την jazz παλιοπαρέα. Από Nτίζι Γκιλέσπι και Μάιλς Ντέιβις έως Τζον Κολτρέιν και Σταν Γκετζ…

Αnyway… Εμάς μας νοιάζει η νίκη! Άσχετα αν οι γυναικείες μυστήριες οργανώσεις ξαναγύρισαν το φιλμ το 1999 με τον Πιρς Μπρόσναν και τη Ρενέ Ρούσο. Με τη γυναίκα αυτή την φορά να κερδίζει… Και πιθανότατα να τον παντρεύεται! Ντροπή. Τι νίκη είναι αυτή; Αυτό δεν θέλουν όλες…;

P.S. Αυτή την φορά δεν έχει P.S. Έχει ένα ατελείωτο πςςςςςςςςςςςς για το στυλ αυτής της ταινίας…

Γιώργος Δελλής