More
Review:
Μια μοναδική συνάντηση. Οι Pink Floyd, ένα χρόνο και κάτι μετά την αποχώρηση του Syd Barrett και μετά από δύο επιτυχημένα albums που καθόρισαν τον ήχο της βρετανικής ψυχεδέλειας στα τέλη της δεκαετίας του 1960 συνεργάζονται με τον Ελβετό σκηνοθέτη Barbet Schroeder στο κινηματογραφικό ντεμπούτο του τελευταίου.
«More» είναι ο τίτλος της ταινίας, με στόρυ εθισμού, σεξ και προδοσίας στην Ίμπιζα, όταν το Ισπανικό νησί ήταν παράδεισος για χίπις και πολύ πριν το drug culture αποκτήσει mainstream διάστάσεις. Το έτος ήταν 1969 και στο διάστημα που μεσολάβησε ως την παγκόσμια αναγνώρισή τους με το «Dark Side of the Moon» το συγκρότημα έντυσε τις εξωτικές εικόνες και την φευγάτη ατμόσφαιρα του φιλμ με ένα απίθανο σκορ. Στούντιο πειραματισμός δίνει τη θέση του σε θλιμένα μπλουζ, moody electronics διαδέχονται πρωτο-grunge απόπειρες. Ήχος στοιχειωμένος, φευγάτος, που συμπληρώνει την εμπειρία της ταινίας και δείγμα γραφής για την κατεύθυνση που θα έπαιρνε η μπάντα στα 70s.
Mιχαλης Κωνσταντέλλης
| Κομμάτια |
|---|
| 1. Cirrus Minor |
| 2. Nile Song, The |
| 3. Crying Song |
| 4. Up the Khyber |
| 5. Green Is the Colour |
| 6. Cymbaline |
| 7. Party Sequence |
| 8. Main Theme |
| 9. Ibiza Bar |
| 10. More Blues |
| 11. Quicksilver |
| 12. Spanish Piece, A |
| 13. Dramatic Theme |


