Αν σκεφτείτε ότι η ταινία αναφέρεται συχνά ως η καλύτερη ταινία γοτθικού τρόμου στην ιστορία, τότε ελάχιστα περιθώρια μένουν για να παινέψει
κανείς τo δημιούργημα του James Whale. Υπεύθυνος γι’ αυτό είναι ένας από τους κορυφαίους μουσικούς του παλιού Hollywood, ο Franz Waxman. Ο συνθέτης που έθεσε τις βάσεις στη μουσική των ταινιών τρόμου, βάσεις που σήμερα θεωρούνται παγιωμένες τεχνικές. Πρωτεργάτης της πληθωρικής παρουσίας της μουσικής σε ταινία τρόμου και της χαρακτηριστικής ταύτισης μουσικών θεμάτων με τους ήρωες που δρουν στο κινηματογραφικό πανί. Καθιέρωσε πρωτόγνωρες τεχνικές στο χειρισμό της ορχήστρας με απώτερο σκοπό την ανατριχίλα του θεατή, όπως είναι το τρέμολο στα βιολιά.
Οι δυσαρμονίες του Waxman καταφέρνουν να σκιαγραφήσουν ένα ζοφερό περιβάλλον που προκαλεί αναστάτωση στο θεατή. Η παρουσία εκκλησιαστικού οργάνου δίνει μια επιβλητική, αρρωστημένη θρησκευτική κατάνυξη στα γεγονότα. Η ιδέα της χρήσης κρουστών με σταθερό τέμπο, στις σκηνές της δημιουργίας της νύφης, παραπέμπει στον κτύπο της καρδιάς της και αποτελεί ευφάνταστο μουσικό εφέ, αποτέλεσμα του ενστίκτου που διέκρινε το συνθέτη.
Το ότι το soundtrack του “The Bride of Frankenstein” εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να προκαλεί εφίδρωση στις παλάμες, να επιταχύνει τους παλμούς της καρδιάς και να μαςστριμώχνει στο κάθισμα, είναι ενδεικτικό της λαμπρής του υστεροφημίας.

Kωνσταντίνος Σωτηρόπουλος