Η ταινία «The Dark Crystal» έχει καταγραφεί ιστορικά ως η πρώτη που κινηματογραφήθηκε μόνο με μαριονέτες, χωρίς ηθοποιούς. Σε μια περίοδο, όπου το είδος της φαντασίας ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές, η ταινία αποτέλεσε το ιδανικότερο κινηματογραφικό όχημα για να αναδειχθεί η προσωπική μουσική φωνή ενός νεαρού τότε συνθέτη και να εστιάσει πάνω του η διεθνής μουσική προσοχή.

Ο λόγος για τον πολυτάλαντο Trevor Jones, ο οποίος θα διαγράψει μια σημαντική πορεία στα μουσικά πεπραγμένα του κινηματογράφου τα τελευταία 30 χρόνια, με αποκορύφωμα την πολυαγαπημένη μουσική του για την ταινία «Τhe Last of the Mohicans» (1992). Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν η μουσική να γίνει τόσο τολμηρή όσο ήταν ο μυθικός κόσμος που παρουσίαζε η ταινία. Αυτό θα γινόταν με πειραματισμούς πάνω σε ορχηστρικούς και ηλεκτρονικούς ήχους, ώστε να προκύψει ένας εφάμιλλος φανταστικός ηχητικός κόσμος.

Ωστόσο, αυτό που τελικά αποφασίστηκε ήταν το ακριβώς αντίθετο και μάλλον εύλογα: η ασυνήθιστη ατμόσφαιρα της ταινίας, η εναλλακτική της οπτική παρουσίαση και η πρωτοποριακή της κινηματογραφική κουλτούρα επέβαλλαν ένα συμβατικό soundtrack, δηλ. μουσική συμφωνικού χαρακτήρα ώστε ο θεατής να νιώσει μεγαλύτερη άνεση στη γνωριμία του με την ταινία. Πιστός σε αυτή τη μουσική κατεύθυνση, ο συνθέτης επιμελήθηκε ένα μουσικό έργο της παλιάς σχολής, εξόχως ορχηστρικό, με εξαιρετικά και αξιομνημόνευτα θέματα που πάντρεψε με συγκεκριμένους χαρακτήρες και περιβάλλοντα.

Εκεί, όμως, όπου ο συνθέτης έκανε εκπληκτική δουλειά ήταν στο να καταφέρει να εμφυσήσει στην ταινία ένα πλούσιο μουσικό πέπλο μυστικισμού. Σε αυτό μας βυθίζει ο μουσικός πρόλογος της ταινίας, όπου απλώνεται ο κεντρικός θεματικός πυρήνας της, ένα θέμα ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο και σαρωτικά ορχηστρικό που ταυτόχρονα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεματικές καταγραφές στην καριέρα του Trevor Jones. Στον ορχηστρικό αντίποδα, συναντάμε μουσική που διακρίνεται για το μεσαιωνικό της λόγο, στον οποίο ο συνθέτης χρησιμοποιεί μουσικά όργανα πολύ διαδεδομένα κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, εφευρίσκοντας μουσικούς κώδικες για να εκφράσει φανταστικά πολιτιστικά στοιχεία που εγείρει η πλοκή. Για το αισθηματικό ειδύλλιο που αναπτύσσεται στην ταινία, ο Jones συνθέτει μια μελωδία αγάπης σπάνιου κάλλους που τη διακρίνει η αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Το μουσικό ταξίδι φτάνει στον επίλογό του και το τελευταίο κομμάτι ρίχνει τη μουσική αυλαία με ένα σαρωτικό σάλπισμα από σύσσωμη τη συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου.

Kωνσταντίνος Σωτηρόπουλος