Tα πίνεις σ’ένα μπαρ. Την βλέπεις. Σε βλέπει. Της πιάνεις τη κουβέντα επιτέλους). Μετά από 5-6 σφηνάκια (όχι πριν, ούτε μετά) την καταφέρνεις να έρθει σπίτι σου. Αύριο (γιατί όχι απόψε γαμώτο;)

Την επόμενη ημέρα ανάμεσα σε προετοιμασίες και βρώμικες σκέψεις (οι γυναίκες το λένε γλυκιά προσμονή) νιώθεις να σε κυριεύει το άγχος. Ηρέμησε φίλε μου. Έχεις το μυστικό σου όπλο. Αυτό το soundtrack. Mε το στιλάτο του παίξιμο, ο Miles θα σου δώσει τη φινέτσα του Frank (μόνο ένας Frank υπάρχει) και τον αέρα του Dean Martin (Dean υπάρχουν πολλοί), ενώ με το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του, το κορίτσι μας θα αισθανθεί αυτή την άνεση που θέλεις, αλλά και την υποψία ότι κάτι περισσότερο υπάρχει σε εσένα (Άσχετα αν εσύ σκέφτεσαι αν θα σκοράρει ο Τζιμπούρ την Κυριακή).

Τώρα, αν θέλεις να σπάσεις τον πάγο, μπορείς να της πεις πως όταν το 1957 ο Miles Davis έγραψε την μουσική για αυτή την (εκπληκτική) ασπρόμαυρη ταινία του Louis Malle, την ηχογράφησε με 4 μουσικούς σε στούντιο στο Παρίσι μέσα σε ένα βράδυ, βλέποντας παράλληλα την ταινία για πρώτη φορά! Καθότι εκείνη την εποχή ο Miles ήταν βουτηγμένος στα drugs και σε υποθέσεις σαν την δική σου… Αλλά καλύτερα να μην της πεις τίποτα. Δεν είναι η δίψα της για μάθηση που την έφερε σπίτι σου.

Υ.Γ. Thank you for the memories Miles…

Γιώργος Δελής