Αφιερωματα

Οι συντάκτες του MOVE IT επιλέγουν τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς!



Άλλη μια χρονιά ολοκληρώθηκε κινηματογραφικά, με αρκετή σινεφιλική ποικιλία, αξιόλογα φιλμ από το πουθενά, ταινίες φτασμένων και αγαπημένων δημιουργών, φιλμ που ανήκουν σε συγκεκριμένα franchise, remakes, reboots και πολλές μεταφορές κόμικ στην μεγάλη οθόνη. Το ζήτημα ήταν και παραμένει, αν υπάρχει διάθεση και άνεση από το κοινό να συνδυάσει την (ολοένα και πιο πολύτιμη πλέον) έξοδό του, με την κινηματογραφική απόλαυση.  

Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν πως, στην πλειοψηφία του, δυστυχώς όχι. Δεν λείπουν φυσικά οι ευχάριστες εξαιρέσεις. Αλλά η οικονομική δυσχέρεια και επαγγελματική απραγία ή δυσπραγία (και η στρεσαρισμένη καθημερινότητα του καθενός, απόρροια αυτής) η πειρατεία, η απίστευτη δημοφιλία των τηλεοπτικών σειρών που δείνει ισχυρό άλλοθι για «να μαζευτούμε σπίτι» (και άρα γιατί να μη δούμε και μια ταινια σπίτι, μια χαρά δεν περάσαμε την προηγούμενη φορά;), ο κάκιστος πολλές φορές προγραμματισμός εξόδου νέων ταινιών και η συσσώρευση αυτών κατά δεκάδες κάθε Πέμπτη, μαζί και η μετριότητα αρκετών φιλμ με διανομή, όλα αυτά, ή κάποια από αυτά συνδυασμένα, οδηγούν στην κατακόρυφη πτώση των εισιτηρίων.

Και είναι πραγματικά κρίμα, διότι, επαναλαμβάνω, υπήρξαν πολλά ενδιαφέροντα φιλμ που «πέρασαν και δεν ακούμπησαν» εισπρακτικά, για να μην αναφερθώ σε ελληνικές προσπάθειες: εκεί η θλίψη είναι διπλή, διότι οι νέοι Έλληνες δημιουργοί που παλεύουν με ανύπαρκτα σχεδόν μέσα και τεράστιο προσωπικό μόχθο και κόστος, έχουν ανάγκη από στήριξη. Ελπίζω ότι μέσα στο 2017 ίσως η κατάσταση βελτιωθεί, έστω ελαφρά.

Μπορεί το εισαγωγικό κείμενο λοιπόν να μην είχε την «λάμψη» που θα έπρεπε, δεν γίνεται όμως πάντα να αμπελοφιλοσοφούμε σα να μη τρέχει τίποτα, πρέπει κάποιες φορές να αντικρίσουμε την αλήθεια όπως ακριβώς είναι και όλοι να βοηθήσουμε η κατάσταση να βελτιωθεί. Όπως κάθε χρόνο, οι συντάκτες του MOVE IT ψήφισαν για τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς και ακολουθεί καταρχήν το Top-10 που προέκυψε (συν άλλες 10 ταινίες που πλασσαρίστηκαν μεταξύ 11-20), ενώ στην συνέχεια οι δέκα επιλογές του καθενός ξεχωριστά.

1. THE HANDMAIDEN

2. ARRIVAL

3. VICTORIA

4. DEADPOOL

5. THE BIG SHORT

6. BONE TOMAHAWK

7. TONI ERDMANN

8. THE REVENANT

9. ROOM

10. I, DANIEL BLAKE

‘Αλλες δέκα που για ελάχιστους ψήφους δεν τα κατάφεραν:

11. ELLE, 12. LA LA LAND, 13. ROGUE ONE: A STAR WARS STORY, 14. THE NEON DEMON, 15. FUOCOAMMARE, 16. HACKSAW RIDGE, 17. THE HATEFUL EIGHT, 18. ANOMALISA, 19. A BIGGER SPLASH, 20. POESIA SIN FIN.



ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΙΤΣΟΣ

Τhe Handmaiden

Victoria

Deadpool

Bone Tomahawk

The Big Short

The Revenant

Don't Breathe

Arrival

Toni Edrmann

Spotlight



JOKER

Bone tomahawk

Deadpool

Victoria

The handmaiden

Hacksaw Ridge

The big short

Arrival

The neon demon

Under the shadow

Rams



ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΥΜΠΕΡΗΣ

Arrival

Bone Tomahawk

Deadpool

Rogue One: A Star Wars Story

Hacksaw Ridge

Room

The Revenant

The Handmaiden

Toni Edrmann

Captain America: Civil War

Η αλήθεια είναι πως μια προσωπική λίστα επιλογών, άνετα αλλάζει με τα χρόνια. Βλέπεις ταινίες για 2η και 3η φορά, και είτε σου αρέσουν περισσότερο είτε τις βαριέσαι. Με πολύ νωπή τη μνήμη, επέλεξα δέκα από το 2016 με βάση το συναίσθημα. Μόνο έτσι ευχαριστιέμαι ταινία στο σινεμά, και μάλλον αυτό συνέβαινε για πάντα. Μου είναι αδιάφοροι οι χαρακτηρισμοί «αριστούργημα» κλπ. Αν με κάνουν να συγκινηθώ ή να γελάσω, στόχος επετεύχθη. Φαντάσου, παραλίγο να βάλω και τους «Αδελφούς Γκρίσμπι»! Το Arrival είναι με διαφορά στην κορυφή, τα Deadpool, Hacksaw Ridge, Captain America βρήκαν θέση γιατί διασκέδασα μαζί τους. Για τις χειρότερες (που θα διαβάσετε προσεχώς) πήγα σαφώς προς τις προσωπικές απογοητεύσεις. Το The Hateful Eight δεν είναι κακό, αλλά πολύ κουραστικό. Το Hail, Caesar! αδύνατο να πιστέψεις πως είναι των Κοέν. Nα ζητήσω συγγνώμη κι από την Μάργκο Ρόμπι που έχει δύο ταινίες σε αυτή την κατηγορία. Δεν φταις εσύ κορίτσι μας...



ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΝΗΣΙΩΤΟΥ

Arrival

Room

Φωτιά στη Θάλασσα (Fuocoammare)

The Revenant

The Big Short

Taxi

La la land

Deadpool

Victoria

Τhe handmaiden



ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΤΣΑΡΑ

The Big short

The Neon Demon

Arrival

The Handmaiden

Aferim!

Elle

Spotlight

The hateful eight

Everybody wants some

The revenant

Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά που ο Λεονάρντο ντι Κάπριο κέρδισε το πολυπόθητο αγαλματίδιο για την ερμηνεία του στο  “The revenant” του Ινιάριτου, μετά κόπων και βασάνων, μια ταινία που μάλλον φτιάχτηκε για να βασανίσει τον Λίο να πάρει ο Λίο το Όσκαρ που του χρωστούσε το σύστημα. Για μένα προσωπικά ήταν επίσης η χρονιά που έλλειψε μέσα μου ο ενθουσιασμός και η προσμονή, γενικά ήταν μια από τις πιο αδιάφορες κινηματογραφικές χρονιές. Το “The big short” του Άνταμ ΜακΚέι ήταν για μένα η ωραιότερη ταινία της  χρονιάς.  Διασκεδαστική, ειρωνική προς το σύστημα, δυνατή σεναριακά και με υπέροχες ερμηνείες, σε κρατούσε καθηλωμένο καθ’όλη τη διάρκειά της, ενώ οι ‘δυνατές’ μουσικές της και ο Κρίστιαν Μπέιλ δε σε άφηναν αδιάφορο λεπτό. Με λίγα λόγια, καταλαβαίνεις βλέποντάς τη πως «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!». Και σίγουρα ποτέ η αποικοδόμησή του δεν ήταν τόσο διασκεδαστική. Στην ίδια λογική κινείται και  η  αριστουργηματική  ιλουστρασιόν ταινία “The Neon Demon” του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν που κάποιοι πήραν ‘ελαφρώς’ βλέποντας απλώς  ένα υπέροχα σκηνοθετημένο βίντεο κλιπ, αγνοώντας το χλευασμό του σκηνοθέτη και τις γεμάτες χρυσόσκονη και γκλάμουρ ‘πακεταρισμένες’ ‘βόμβες’  του με αποδέκτη τη βρώμικη και ρατσιστική βιομηχανία της ομορφιάς. Από τη λίστα δε θα μπορούσε να λείπει το άψογο τεχνικά αλλά και τόσο ουμανιστικό “Arrival” με την ανεπανάληπτη ερμηνεία της Έιμι Άνταμς με πολλαπλές αλληγορίες και συσχετισμούς που σε αφήνει κυριολεκτικά &*()!

Κανείς δεν μπορεί να προσπεράσει έτσι απλά τα “The Handmaiden”,  “Elle”, “Spotlight” -από επαγγελματική διαστροφή- και φυσικά το “The Revenant” καθώς επίσης το υπέροχο και τόσο παράξενο  φολκλορικό Balkanο-western “Aferim!” και το τελευταίο και κατά πολλούς μακρόσυρτο θεατρικό φετιχιστικό παραλήρημα  του αγαπημένου μου Ταραντίνο με τίτλο “The Hateful eight”. Τέλος,  επειδή  η ταινία για μένα είναι τα συναισθήματα που σου βγάζει, μια ταινία που μου έβγαλε όλη την παιδικότητά και εκείνη την εποχή της αθωότητας ήταν το “Everybody wants some” του Λινκλέιτερ . Μια ταινία νοσταλγίας των 80s, μια ταινία ωδή σε αυτή την αθωότητα που δεν θα επιστρέψει ποτέ πια και ταυτόχρονα ένα ψυχογράφημα των νέων εκείνης της εποχής, της αιώνιας εφηβείας που επίσης λάτρεψα για  το γαμάτο της  σάουντρακ. Και τέλος μια ταινία που κλήθηκα πολλάκις να ‘υπερασπιστώ’ αφού κοντραρίστηκε τα μάλα  σε συζητήσεις με φίλους σχετικά με το ποιόν της. To “Ι, Daniel Blake”   του Κεν Λόουτς  που δεν μπήκε στη λίστα για λίγο, μπορεί να θεώρησαν πολλοί ως  ‘υπερεκτιμημένο’, αλλά αν έχεις βρεθεί έρμαιο της γραφειοκρατίας και αν έχεις συλλογιστεί  τι ταλαίπα  τραβάει ο φτωχός, ο άστεγος, ο ανήμπορος, ο γέρος, ο ανάπηρος όταν πρέπει να αποδείξει τα αυτονόητα σε ένα αδηφάγο διοικητικά κράτος, να ξέρεις ότι αυτή η ταινία είναι κόλαφος για το γραφειοκρατικό σύστημα και ταυτόχρονα ένα μάθημα ζωής για όλους, αφού πρόκειται ίσως για την  πιο ανθρώπινη ταινία της χρονιάς. Τέλος, το “Αnomalisa” ήταν για μένα η ταινία - απογοήτευση, αφού ανυπομονούσα περιμένοντας να δω κάτι συναρπαστικό και τελικά … αποκοιμήθηκα (seriously).

Καλή κινηματογραφική χρονιά με περισσότερες συγκινήσεις!



XAΡΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

Arrival

The Handmaiden

The Hateful Eight

Elle

Captain America Civil War

Victoria

Toni Erdmann

Rogue One: A Star Wars Story

Cloverfield Lane

The Revenant

Το 2016 ήταν μια πολύ ιδιαίτερη χρονιά και σε κινηματογραφικό επίπεδο, η οποία μου προσέφερε κάμποσες συγκινήσεις τυλιγμένες σε, χμ, σελιλόιντ, με το υπέροχο “Arrival” να αποτελεί τη μοναδική ταινία φέτος που κατόρθωσε να ενεργοποιήσει τους δακρυγόνους αδένες μου, κατακτώντας δικαιωματικά την κορυφή της best of λίστας μου, η οποία κυριαρχείται από γυναικείες παρουσίες, μπροστά (“Elle”, “Victoria”, “10 Cloverfield Lane”...), αλλά και πίσω (“Toni Erdmann”) από την κάμερα. Το 2016, όμως, ήταν και μια χρονιά όπου οι ταινίες που με απογοήτευσαν (ναι “Τζέισον Μπορν” (και) σε σένα αναφέρομαι...) ήταν σχεδόν όσες και οι – αναμενόμενα – μάπες, και γι' αυτό το λόγο η λίστα μου με τις χειρότερες της χρονιάς ουσιαστικά περιέχει κυρίως ταινίες από τις οποίες περίμενα σαφώς περισσότερα.

Μια χρονιά όπου 3 από τα φιλμ που παρακολούθησα στην Berlinale (το πρώτο κινηματογραφικό φεστιβάλ του εξωτερικού που έζησα από κοντά) για λίγο δεν μπήκαν στην πρώτη δεκάδα μου (“Midnight Special”, “Το Μέλλον”, “Creepy”), ήταν ωστόσο τα μοναδικά που έτυχε να παρακολουθήσω δις στη μεγάλη οθόνη. Μια χρονιά όπου δύο από τους πλέον αγαπημένους μου σκηνοθέτες (Ταραντίνο και Τσαν Γουκ Παρκ) επέστρεψαν με ταινίες που με ικανοποίησαν πλήρως (“The Hateful Eight” και “The Handmaiden”, αντίστοιχα) κι ας μην ήταν “αριστουργήματα” (αν και το δεύτερο πλησίασε αρκετά).

Μια χρονιά όπου ο Ράιαν Γκόσλινγκ πρωταγωνίστησε σε 3 ταινίες, η μία καλύτερη από την άλλη (“The Nice Guys”, “The Big Short”, “La La Land”), ενώ ο έτερος Ράιαν (ο Ρέινολντς ντε!) κατάφερε να γίνει πρώτη μούρη χάρη στο ξεκαρδιστικό – κυρίως χάρη σ' εκείνον – “Deadpool”. Το οποίο, μαζί και με το... σεξοπορνοδιαστροφικό animation “Sausage Party” ήταν με διαφορά οι πιο αστείες ταινίες φέτος, καθώς οι “καθαρόαιμες” κωμωδίες απογοήτευσαν.

Μια χρονιά όπου ένας “Doctor Strange” μόνος του τα κατάφερε καλύτερα από όλους τους X-Men – και τον... “Απόκαλιψ” – μαζί!

Μια χρονιά όπου δύο σκηνές σε μπανιέρα (του “The Handmaiden” και του “The Big Short”) και μερικές... βουτιές σε πισίνα (της Τζένιφερ Λόρενς στο θαυμάσιο “Passengers”) ήταν αρκετές για να αναστατώσουν τον ανδρικό πληθυσμό.

Μια χρονιά όπου ένα από τα καλύτερα horror της μιλούσε... ιρανικά (“Under the Shadow”), ενώ ένα άλλο (το πολυδιαφημισμένο “The Neon Demon”) βρήκε αναπάντεχα μηδαμινή ανταπόκριση από το ελληνικό κοινό.

Μια χρονιά όπου “κατάφερα” να δω μόλις μία ελληνική ταινία (το “Suntan” φυσικά) και... άντεξα να παρακολουθήσω δύο ολόκληρα animations μεταγλωττισμένα στα ελληνικά, εκ των οποίων το ένα κυριολεκτικά το λάτρεψα (“Kubo and the Two Strings”).

Μια χρονιά που θα τη μνημονεύω τόσο για τις ανεπανάληπτες σεκάνς μαχών στο “Hacksaw Ridge” του Μελ Γκίμπσον (welcome back ρε μούτρο), όσο και για το άκρως ξεσηκωτικό “Drive it Like you Stole it” από το soundtrack του “Sing Street”, καθώς και για την... OMFG ΣΚΗΝΗ στο “Bone Tomahawk” (όσοι το έχετε δει, ξέρετε σε ποια αναφέρομαι).

Μια χρονιά, τέλος, κατά τη διάρκεια της οποίας κατάφερα να παρακολουθήσω γύρω στις 50 τηλεοπτικές σειρές, στις μισές, τουλάχιστον, από τις οποίες πέρασα σαφώς καλύτερα σε σχέση με τις – κάμποσες – απογοητεύσεις που γεύτηκα εντός κινηματογραφικής αιθούσης...



ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Arrival

La la land

The Handmaiden

I, Daniel Blake

Room

Fuocoammare

Toni Erdmann

The Red Turtle

Nocturnal Animals

The Neon Demon

Κάθε χρόνο βγαίνουν στην Ελλάδα μέσες άκρες καμιά 250αριά ταινίες στη μεγάλη οθόνη. Και εσύ ως θεατής καλείσαι να ξεδιαλέξεις κάθε εβδομάδα τις 4-5 ταινίες που κάνουν πρεμιέρα -εάν υποθέσουμε πως είσαι από τους προνομιούχους, που έχουν χρόνο, χρήμα και κάποιο σινεμά κοντά τους- και να επιλέξεις μία για να πας να δεις. Το 2016 ήταν στα σίγουρα ένα πλούσιο έτος, με ταινίες αξέχαστες, συγκινητικές, ταινίες που σε έκαναν να σιχτιρίσεις την ώρα και τη στιγμή που πλήρωσες το εισιτήριο στα εκδοτήρια γιατί άκουσες τον φίλο/-η σου και πήγες μαζί του/της να χάσεις τον χρόνο σου, αλλά και ταινίες που αναφώνησες μετά τους τίτλους τέλους ‘για κάτι τέτοιες ταινίες μου αρέσει το σινεμά!’. Όπως και να έχει όμως, σίγουρα δεν πρόλαβες να δεις όλα όσα βγήκαν φέτος στην Ελλάδα. Το τοπ 10 είναι μία πολύ δύσκολη διαδικασία και ιδιαιτέρως αμφιλεγόμενη. Γιατί σε ένα ολόκληρο χρόνο, υπήρχαν πάνω από 10 διαμάντια που προβλήθηκαν. Και επίσης γιατί, κάποιες που θα συμπεριληφθούν στο φετινό τοπ 10, σε μερικά χρόνια θα ξεχαστούν, ενώ άλλες, που ίσως λησμονήθηκαν, μπορεί να τις θυμηθούμε εν καιρώ. Όμως στην προκειμένη περίπτωση, αυτή η λίστα δεν έχει καμία άλλη αιτία από το να προτείνει απλά 10 ταινίες που θα αφήσουν κάτι σε εκείνον που θα δώσει λίγο από τον χρόνο του σε αυτές. Κάθε μία, έχει κάτι το οποίο θα τρυπώσει στην καρδιά του και θα ανοίξει μία πόρτα σε έναν καινούργιο κόσμο. Είτε αυτός ο κόσμος είναι ευχάριστος, είτε δυσάρεστος, είτε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είτε είναι απόκοσμος, είναι σίγουρα ένας νέος κόσμος. Ή μάλλον, ίσως αυτές οι ταινίες να μην αποτελούν απαραίτητα πόρτες σε άλλους κόσμους, απλά μία άλλη οπτική στον κόσμο τριγύρω μας...



ΧΡΥΣΑΥΓΗ ΠΑΤΣΑΚΗ

Toni Erdmann

The Handmaiden

A Bigger Splash

Poesia sin fin

The Revenant

I, Daniel Blake

Rogue One: A Star Wars Story

Sausage Party

Gimme Danger

Room

Όσο μεγαλώνει κανείς, δύσκολα αποκτά νέα «αγαπημένα»: ταινίες, συγκροτήματα, βιβλία, σειρές. Συνεπώς, το να πας ένα ωραίο βράδυ σινεμά με τον μπαμπά σου και να νιώσεις, αμέσως μόλις βγεις από την αίθουσα, ότι η ταινία που είδες μπήκε με φόρα στη λίστα με τις all-time αγαπημένες σου, δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Toni Erdmann, σ’ ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό!



ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΣΟΤΡΑ

I, Daniel Blake

Victoria

Anomalisa

La La Land

Arrival

Elle

The Handmaiden

Bacalaureat

Room

The Hateful Eight (tie with The Neon Demon)

Η λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς: ένα έργο πραγματικός γολγοθάς, καθώς πρέπει μέσα σε λίγες γραμμές να χωρέσεις τον κινηματογραφικό απολογισμό μιας ολόκληρης χρονιάς και μέσα σε μια δεκάδα τις καλύτερες ταινίες της, αυτές που σε άγγιξαν περισσότερο και που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στο μυαλό και την καρδιά σου. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μια χρονιά με νέες δουλειές από καταξιωμένους αλλά και αγαπημένους σου σκηνοθέτες, όπως ο Quentin Tarantino, ο Danny Boyle, ο Oliver Stone, ο Jeff Nichols, ο Nicholas Winding Refn, ο Richard Linklater, ο Chan-Wook Park, ο Pedro Almodovar, ο Denis Villeneuve. Μια χρονιά με καλοφτιαγμένες χολιγουντιανές οσκαρικές ταινίες όπως το Revenant του Inarritu, το Spotlight και το Danish Girl αλλά και ανεξάρτητα indie διαμαντάκια σαν το Sing Street και το Captain Fantastic. Μια χρονιά με χολιγουντιανά blockbuster και superhero movies που είτε ξέφυγαν από τα τετριμμένα και κέρδισαν τις εντυπώσεις σαν το Deadpool είτε ήταν απλώς αφηγηματικά και δραματουργικά εξαίρετα όπως το Captain America: Civil War. Μια χρονιά όπου είδαμε ίσως για πρώτη φορά το Χόλιγουντ να κάνει πολιτικές ταινίες που προσπαθούν να αφουγκραστούν τον παλμό της κοινωνίας και να εξηγήσουν τα αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, με απόλυτα επιτυχημένο (The Big Short) αλλά και λιγότερο επιτυχημένο τρόπο (Money Monster), αλλά και κινηματογραφικές συνεισφορές στη συζήτηση οικουμενικών ζητημάτων από όλες τις χώρες, όπως το ιταλικής προέλευσης Fuocoammare του Gianfranco Rossi, που επιχειρεί με τη μορφή του ντοκιμαντέρ να σκιαγραφήσει την πανευρωπαϊκή πληγή του προσφυγικού ζητήματος.

Και παρ’ότι η χρονιά μας επιφύλασσε και έντονες απογοητεύσεις, ειδικά στον τομέα των blockbuster και με χαρακτηριστικά παραδείγματα τα πολυαναμενόμενα Batman V Superman: Dawn of Justice και Suicide Squad, ήταν μια σχετικά καλή κινηματογραφικά χρονιά, γι’αυτό και τόσο δύσκολη η απόπειρα οριοθέτησης των 10 καλύτερων στιγμών της. Επειδή όμως η δεκάδα συμπεριλαμβάνει μόνο ταινίες που βρήκαν το δρόμο προς τις εγχώριες αίθουσες, απαραίτητη είναι η μνεία αξιόλογων ταινιών που δε διανεμήθηκαν στις ελληνικές αίθουσες, αδίκως και προς μεγάλη λύπη του σινεφίλ κοινού. Ενδεικτικά αναφέρω το εξαιρετικό Tangerine του Sean Baker, που ευτυχώς είχαμε προλάβει να απολαύσουμε στις Νύχτες Πρεμιέρας, την ανορθόδοξη, κατάμαυρη κωμωδία Swiss Army Man, το αξιαγάπητο coming-of-age The Diary of a Teenage Girl, τα The Invitation της Karyn Kusama και The Wailing του Hong-Jin Na, δύο από τα καλύτερα horror της χρονιάς, το High-Rise του Ben Wheatley και τα πιο πρόσφατα Certain Women της Kelly Reichardt  και The Birth of a Nation του Nate Parker.

Τη 10η θέση μοιράζονται τα The Hateful Eight, το μεταμοντέρνο western του Quentin Tarantino με στοιχεία Αγκάθα Κρίστι, που, ντυμένο με ένα από τα καλύτερα score της χρονιάς από τον Ennio Morricone, μας θυμίζει πόσο εκπληκτικός αφηγητής ιστοριών είναι ο Tarantino, και η καινούρια ταινία του τρομερού Δανού Nicholas Winding Refn, το αμφιλεγόμενο The Neon Demon, μια ταινία-φόρος τιμής στα ιταλικά giallo και παράλληλα ένα σχόλιο πάνω στον επίπλαστο κόσμο της ομορφιάς, δοσμένο με αισθητικά άψογο και υπερστυλιζαρισμένο τρόπο. Στη συνέχεια, το βασισμένο στο ομώνυμο best-seller της Emma Donoghue, Room του Lenny Abrahamson, μια από τις ταινίες-έκπληξη της χρονιάς, που χάρισε στην Brie Larson το Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου, μας σύστησε το χαρισματικό μικρό Jacob Tremblay αλλά και τη λιτή και συνάμα τόσο συγκινητική σκηνοθεσία του Abrahamson, με μια σπαρακτική ιστορία που δε γίνεται να μη φέρει δάκρυα στα μάτια. Από τη λίστα δε γίνεται να λείπει και η Αποφοίτηση (Bacalaureat), η καινούρια ταινία του τρομερού παιδιού του ρουμάνικου σινεμά Cristian Mungiu, που μιλά για το διεφθαρμένο ρουμάνικο κράτος των πελατειακών σχέσεων και των ρουσφετιών (σας θυμίζει κάτι…?), για απογοητευμένους γονείς που στηρίζουν τις δικές τους ελπίδες και επιδιώξεις στους ώμους των παιδιών τους και παιδιά που λυγίζουν κάτω από αυτό το αβάσταχτο βάρος και επαναστατούν χαράζοντας τη δική τους πορεία στη ζωή. Στην 7η θέση βρίσκεται το The Handmaiden του Chan-Wook Park, μεταφορά του μυθιστορήματος Fingersmith της Sarah Waters στην Κορέα του 1930, με το αποτέλεσμα να είναι ένα αισθαντικό ερωτικό θρίλερ, με ερεθιστικές εικόνες και συνεχείς σεναριακές ανατροπές, αναδεικνύοντας όλη τη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ ενός από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας. Στη συνέχεια, το αντισυμβατικό Elle του Paul Verhoeven, μια ταινία για την ισχύ της σεξουαλικής επιθυμίας και φαντασιώσεων, που αγαπήθηκε όσο μισήθηκε, προκάλεσε και σόκαρε, αλλά σίγουρα έμεινε έντονα χαραγμένη στη μνήμη (και) ως η ταινία με έναν από τους πιο δυναμικούς και ισχυρούς γυναικείους χαρακτήρες, με την Isabelle Huppert να παραδίδει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας της. Το Arrival του αγαπημένου μας Καναδού Denis Villeneuve, ένα από τα πιο σκεπτόμενα και εγκεφαλικά sci-fi που έχουμε δει τελευταία, που μέσα από την Άφιξη εξωγήινων πλασμάτων στη γη μιλά για πανανθρώπινα ζητήματα, όπως ο πόνος, η απώλεια και η αποδοχή τους. Στην 4η θέση, το πανέμορφο La La Land του Damien Chazelle, μια ταινία-φόρος τιμής στα κλασικά μιούζικαλ που ταυτόχρονα επανεφευρίσκει και ανανεώνει το είδος, μια από τις πιο αυθεντικά ρομαντικές ταινίες, που μας θύμισε τι σημαίνει να ονειρευόμαστε και να ερωτευόμαστε για πρώτη φορά. Στην 3η θέση, το Anomalisa του Charlie Kaufman, το καλύτερο animation της χρονιάς που προορίζεται όμως αποκλειστικά για ενηλίκους, σκιαγραφώντας υπαρξιακές κρίσεις και ανησυχίες, τη μοναξιά και τη διακαή επιθυμία για συντροφικότητα αλλά και εν τέλει τη ματαιότητά της, με μια νιχιλιστική κατάληξη που φαντάζει σαν γροθιά στο στομάχι. Στη 2η θέση, ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της χρονιάς και ίσως του 21ου αιώνα, το Victoria του Sebastian Schipper, 140 λεπτά ‘άκοπου’ μονοπλάνου, ταινία που γυρίστηκε σε μία λήψη χωρίς καθόλου μοντάζ και που όχι μόνο δεν κουράζει αλλά καταφέρνει να σε κρατά στην άκρη της θέσης σου καθ’όλη τη διάρκειά της. Και στην 1η θέση δε θα μπορούσε να βρίσκεται άλλο φιλμ από το I, Daniel Blake του Ken Loach, τον (εξαιρετικά) δίκαιο φετινό Χρυσό Φοίνικα παρά τα όσα ειπώθηκαν, μια στρατευμένη πολιτικά ταινία με επείγον κοινωνικό μήνυμα, που προτάσσει την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα ως μόνο όπλο του λαού απέναντι σε ένα αρτηριοσκληρωτικό, γραφειοκρατικό κρατικό σύστημα, αδιάφορο προς το άτομο, εντός του σύγχρονου, στυγνού καπιταλισμού των ημερών μας, και καθιστώντας εαυτόν την πιο σημαντική και απαραίτητη ταινία της χρονιάς, το σινεμά που θέλουμε και που χρειαζόμαστε.

Δημοσίευση: 10 Ιαν. 2017, 21:35

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Το σύμπαν του Χόγκουαρτς θα επεκταθεί με άλλα δύο...
4 λεπτά
Lenny Abrahamson little stranger
O Lenny Abrahamson, υποψήφιος για Oscar σκηνοθεσίας για το...
1ώρα
Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά του Πιέρ Πάολο Παζολίνι, το...
2 ώρες